วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระบบและการทำงานของการผลิตก๊าซ ชีวภาพจากมูลช้างและหาเทคโนโลยีที่เหมาะสมของระบบการผลิตก๊าซชีวภาพสำหรับปางช้าง ในประเทศไทยและเพื่อประเมินมูลค่าการประหยัดพลังงานของประเทศจากการนำระบบการผลิต ก๊าซชีวภาพจากมูลช้างมาใช้ในอนาคต ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาระบบการผลิตก๊าซชีวภาพจากมูลช้างขนาด 50 ลูกบาศก์เมตร ที่ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทยจังหวัดลำปางซึ่งเป็นโครงการนำร่องของกรมพัฒนาและส่งเสริม พลังงานพบว่ามูลช้างสามารถนำมาผลิตก๊าซชีวภาพได้เช่นเดียวกับมูลของสัตว์อื่น อัตราส่วนที่ให้ผลผลิตก๊าซมากที่สุดในขบวนการหมักคือมูลช้าง 1 ส่วนต่อน้ำ 3 ส่วน อัตราการเกิดก๊าซคือ 0.06 ล.บ.ม. ต่อ 1 ก.ก. มูลสด ก๊าซที่ได้มีปริมาณมีเทน 60% ซึ่งสามารถนำมาใช้ทดแทนก๊าซแอลพีจีในการหุงต้ม และน้ำมันเบนซินในการสูบน้ำได้ ระบบการผลิตก๊าซชีวภาพจากมูลช้างยังช่วยลดปัญหา ในการจัดการมูลช้างและช่วยลดค่าใช้จ่ายด้านพลังงานของศูนย์ฯ อีกด้วย ผู้วิจัยได้ทำการเปรียบเทียบเทคโนโลยีของการผลิตก๊าซชีวภาพเพื่อนำมาใช้ หุงต้มระหว่างระบบโดมคงที่ (Fixed dome plant) ของกรมส่งเสริมการเกษตรและระบบ บ่อหมักแบบราง (Channel digester plant) ของโรงฆ่าสัตว์เทศบาลจังหวัดพิษณุโลก พบว่าเทคโนโลยีที่เหมาะกับการผลิตก๊าซชีวภาพสำหรับปางช้างในประเทศไทยคือแบบโดม คงที่ นอกจากนี้ผู้วิจัยยังได้ทำการเก็บข้อมูลจากปางช้าง 74 แห่งใน 14 จังหวัด ทั่วประเทศไทยพบว่ามีช้างเลี้ยงไว้ 1,703 เชือก สามารถเก็บมูลได้เฉลี่ย 40 ก.ก. ต่อเชือกต่อวัน ข้อมูลจากปางช้างได้นำมาคำนวณหาขนาดของระบบการผลิตก๊าซชีวภาพ ที่เหมาะสมกับปางช้างแต่ละแห่งและสามารถคำนวณได้ว่าทั้งประเทศมีศักยภาพในการผลิต ก๊าซชีวภาพจากมูลช้าง 895,096.8 ล.บ.ม.ต่อปี สามารถนำมาใช้หุงต้มแทนก๊าซแอลพีจี ได้ 402,793.6 กิโลกรัม หรือคิดเป็นมูลค่า 6,041,903 บาทต่อปี