อุบัติเหตุและความเจ็บป่วย ทำให้คนพิการทางกายเป็นกลุ่มคนพิการที่มีจำนวนมาก ที่สุด ซึ่งจะมีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตในทุกๆ ด้าน ด้วยเหตุนี้ความรู้ ความเข้าใจ ในคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกาย จึงมีความจำเป็นสำหรับบุคลากรที่ทำงานเกี่ยวข้องกับ งานบริการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive Research) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายที่โรงเรียน อาชีวพระมหาไถ่ พัทยา เนื่องจากเป็นกลุ่มคนพิการที่มีลักษณะของความพิการที่หลากหลาย และมาจากทุกภูมิภาคจำนวน 193 คน เครื่องมือในการวิจัยเป็นแบบสอบถามเกี่ยวกับ คุณภาพชีวิต โดยใช้แนวคิดของ Zhan L. ซึ่งแบ่งออกเป็น 4 ด้านคือด้านความพึงพอใจ ในชีวิต อัตมโนทัศน์ สุขภาพและการทำงานของร่างกาย รวมทั้งสังคมและเศรษฐกิจ แบบสอบถาม เป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 อันดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาวิจัย พบว่า คนพิการทางกาย (1) ส่วนใหญ่เป็นเพศชายที่อยู่ใน วัยผู้ใหญ่และมีความพิการที่เกิดขึ้นภายหลัง (2) คุณภาพชีวิตโดยรวมอยู่ในระดับดี ยกเว้นวัยรุ่นที่มีคุณภาพชีวิตอยู่ในระดับปานกลาง (3) คุณภาพชีวิตด้านความพึงพอใจ ในชีวิตอยู่ในระดับปานกลาง ยกเว้นคนที่พิการแต่กำเนิดและคนที่มีรายได้เพียงพอ มีคุณภาพชีวิตอยู่ในระดับดี (4) คุณภาพชีวิตด้านอัตมโนทัศน์อยู่ในระดับดี (5) คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพและการทำงานของร่างกายอยู่ในระดับดี (6) คุณภาพชีวิตด้าน สังคมและเศรษฐกิจอยู่ในระดับปานกลาง ยกเว้นคนที่มีรายได้เพียงพอมีคุณภาพชีวิต อยู่ในระดับดี ข้อเสนอแนะในการศึกษาครั้งนี้คือ บุคลากรที่ทำงานด้านการให้บริการฟื้นฟู สมรรถภาพคนพิการทั้งภาครัฐและเอกชนควรตระหนักและมีการฟื้นฟูสภาพจิตใจในกลุ่ม คนพิการทางกายที่เป็นวัยรุ่น สนับสนุนและให้โอกาสคนพิการได้รับการพัฒนาศักยภาพ ของตนเอง เช่น การฝึกอาชีพ เพื่อจะได้มีงานทำ มีรายได้เลี้ยงตนเองและครอบครัว มีการปรับสภาพแวดล้อมเพื่อเอื้ออำนวยความสะดวกในสังคมให้ครอบคลุมทุกพื้นที่ เพื่อให้ คนพิการมีส่วนร่วมในสังคมได้อย่างมีศักดิ์ศรี มีความสุข และเป็นคนพิการที่มีคุณภาพ ชีวิตที่ดีต่อไป