การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบความเป็นพิษเฉียบพลัน ของสารไฮโดรคาร์บอนสามชนิด ที่มีผลต่ออัตราการตายของตัวอ่อนอาร์ทีเมียและต่ออัตรา การฟักของไข่อาร์ทีเมีย โดยสารที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ สารเบนซีน สารโทลูอีน และสารไซลีน ส่วนตัวอ่อนและไข่อาร์ทีเมียที่ใช้ในการวิจัยมาจาก 2 สายพันธุ์คือ สายพันธุ์จากจีนและสายพันธุ์จากอเมริกา ทำการทดสอบความเป็นพิษเฉียบพลันต่อตัวอ่อน อาร์ทีเมียด้วยวิธี ARC-test เป็นการทดลองชีววิเคราะห์น้ำนิ่ง ช่วงเวลาทดสอบ 24 ชั่วโมง อาร์ทีเมียที่ใช้เป็นตัวอ่อนในระยะ Instar II และ III และควบคุมอุณหภูมิ ที่ 25(+,ฑ)1 องศาเซลเซียส ส่วนการทดสอบพิษต่อการฟักไข่ของอาร์ทีเมียใช้สภาพในการ ทดลองใกล้เคียงกันยกเว้นทำการทดลองที่ความเข้มแสง 1000 ลักซ์ เป็นเวลา 48 ชั่วโมง จากผลการวิจัยความเป็นพิษเฉียบพลันของสารไฮโดรคาร์บอน เพื่อหาระดับความ เข้มข้นที่ทำให้อาร์ทีเมียตายร้อยละ 50 ในเวลา 24 ชั่วโมง (24-h LC(,50)) พบว่า สารไฮโดรคาร์บอนชนิดที่เป็นพิษเฉียบพลันต่อตัวอ่อนอาร์ทีเมียสูงสุดคือสารไซลีน ซึ่งมีค่า LC(,50) ต่อตัวอ่อนอาร์ทีเมียสายพันธุ์จากจีนและอเมริกาเท่ากับ 117.40 และ 106.03 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ สารไฮโดรคาร์บอนชนิดที่เป็นพิษเฉียบพลัน ต่อตัวอ่อนอาร์ทีเมียรองลงมาคือสารโทลูอีน ซึ่งมีค่า LC(,50) ต่อตัวอ่อนอาร์ทีเมีย สายพันธุ์จากจีนและอเมริกาเท่ากับ 129.29 และ 136.42 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ และสารไฮโดรคาร์บอนชนิดที่เป็นพิษเฉียบพลันต่อตัวอ่อนอาร์ทีเมียต่ำสุดคือสารเบนซีน ซึ่งมีค่า LC(,50) ต่อตัวอ่อนอาร์ทีเมียสายพันธุ์จากจีนและอเมริกาเท่ากับ 288.14 และ 310.50 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ เมื่อทำการเปรียบเทียบค่า 24-h LC(,50) ที่ได้ของสารไฮโดรคาร์บอนแต่ละชนิดต่ออาร์ทีเมียทั้งสองสายพันธุ์ พบว่าอาร์ทีเมีย สายพันธุ์จากจีนมีความไวในการตอบสนองต่อพิษของสารเบนซีนและโทลูอีนมากกว่าอาร์ทีเมีย สายพันธุ์จากอเมริกาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.05) ในขณะที่สารไซลีนมีความเป็นพิษ ต่ออาร์ทีเมียสายพันธุ์จากอเมริกาสูงกว่าต่อสายพันธุ์จากจีน ส่วนผลการวิจัยผลกระทบ ของสารไฮโดรคาร์บอนต่อการฟักของไข่อาร์ทีเมียในเวลา 48 ชั่วโมง พบว่าสารไฮโดรคาร์บอน ทั้งสามชนิดมีผลต่ออัตราการฟักของไข่อาร์ทีเมียสายพันธุ์จากจีนและสายพันธุ์จากอเมริกา น้อยมาก ไม่สามารถตรวจพบความเป็นพิษเฉียบพลันของสารทดลองทั้งสามได้ แม้ที่ระดับ ความเข้มข้นสูงสุดคือที่ 800 มิลลิกรัม/ลิตร จะเห็นได้ว่าวิธีที่ใช้ตัวอ่อนอาร์ทีเมียในการประเมินความเป็นพิษของสาร ไฮโดรคาร์บอนทั้ง 3 ชนิดมีความเหมาะสมมากกว่าวิธีที่ใช้อัตราการฟักไข่อาร์ทีเมีย ส่วนการใช้ตัวอ่อนอาร์ทีเมียในการทดสอบนั้นสามารถเลือกได้จากทั้งสองสายพันธุ์ ขึ้นกับชนิดของสารที่สนใจ ซึ่งวิธีการใช้อาร์ทีเมียในการตรวจความเป็นพิษนี้อาจ เป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการใช้ตรวจสอบการปนเปื้อนเบื้องต้นของสารไฮโดรคาร์บอน ในสิ่งแวดล้อม