ปัญหาดินเค็มเป็นปัญหาหนึ่งที่สำคัญในพื้นที่ลุ่มน้ำสาขาลำเชียงไกรและมี แนวโน้มของปัยหาเพิ่มมากขึ้น ทั้งนี้มีสาเหตุเนื่องมาจากธรรมชาติและการกระทำของมนุษย์ ซึ่งเป็นการเร่งให้ปัญหารุนแรงมากขึ้น การเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัย ทรัพยากรธรรมชาติด้านต่างๆ จะทำให้สามารถวางแผนแก้ไขและป้องกันปัญหาได้ เนื่องจาก ความเค็มของน้ำบาดาลมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับความเค็มของดิน งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยด้านกายภาพ 5 ปัจจัยที่มีผล ต่อความเค็มของน้ำบาดาล ได้แก่ 1. ความลึกของชั้นเกลือหินจากผิวดิน 2. ค่าการนำ ไฟฟ้าของสารละลายดิน (EC 1:5) 3. ปริมาณน้ำฝน 4. ค่าความสามารถในการแลกเปลี่ยนประจุ ของดิน (CEC) 5. ค่าสัมประสิทธิ์การนำน้ำของดินอิ่มตัว (K(,s)) ชุดข้อมูลของปัจจัย ด้านกายภาพทั้งหมดถูกจัดทำขึ้นโดยวิธีการประมาณค่าทางพื้นที่ ด้วยวิธี IDW (Inverse Distance Weight) จากนั้นศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านกายภาพกับความเค็มของ น้ำบาดาลโดยการสร้างสมการถดถอยเชิงพหุ ด้วยวิธี Rorward stepwise multiple regression ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% และ 90% ผลการศึกษาพบว่าที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ความลึกของชั้นเกลือหินจากผิวดิน เป็นปัจจัยด้านกายภาพที่มีผลต่อความเค็มของน้ำบาดาล และที่ระดับความเชื่อมั่น 90% พบว่า ความลึกของชั้นเกลือหินจากผิวดินและค่าการนำไฟฟ้าของสารละลายดินเป็นปัจจัย ด้ายกายภาพที่มีผลต่อความเค็มของน้ำบาดาล แผนที่ศักยภาพของน้ำบาดาลเค็ม 4 ระดับความเค็ม จัดทำขึ้นโดยซอฟแวร์ ArcView ผลการศึกษาพบว่า พื้นที่น้ำบาดาลเค็มจัด พื้นที่น้ำบาดาลเค็ม พื้นที่น้ำบาดาล ค่อนข้างเค็มและพื้นที่น้ำบาดาลจืดคิดเป็นร้อยละ 5.88, 14.30, 60.76 และ 19.06 ของพื้นที่ทั้งหมดตามลำดับ และพบว่าความเค็มของน้ำบาดาลเพิ่มขึ้นจากทิศตะวันตกไปยัง ทิศตะวันออกของพื้นที่ศึกษาแผนที่ศักยภาพของน้ำบาดาลเค็มนี้สามารถนำไปใช้ประโยชน์ใน การวางแผนการจัดการทรัพยากรธรรมชาติต่างๆ ในพื้นที่ให้สอดคล้องกันเพื่อการป้องกัน และแก้ไขปัญหาการแพร่กระจายของดินเค็มในพื้นที่ลุ่มน้ำลำเชียงไกร