การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการฟื้นฟู สมรรถภาพการทำงานของมือ ต่อการทำงานของมือ ในผู้ป่วยกลุ่มอาการอุโมงค์ข้อมือหลังผ่าตัด โดยการใช้ทฤษฎีระบบการพยาบาลของโอเร็ม ในส่วนของระบบประคับประคองและให้การศึกษา เป็นกรอบแนวคิดในการวิจัย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองในกลุ่มตัวอย่างเดียว ที่ทำการเปรียบเทียบผลการทดลองก่อน-หลัง กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยกลุ่มอาการอุโมงค์ข้อมือ ที่เข้ารับการรักษาด้วยการ ผ่าตัด ที่โรงพยาบาลศิริราช กรุงเทพฯ จำนวน 20 ราย โดยได้รับการคัดเลือกแบบเฉพาะ เจาะจง มีอายุระหว่าง 21 ถึง 73 ปี ส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยหญิง เครื่องมือที่ใช้ในการ ศึกษาคือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล เครื่องมือประเมินอาการและความรุนแรงของโรค ความสามารถในการใช้มือ ในการประกอบกิจวัตรประจำวัน และแบบสอบถามประเมินความพึงพอใจ ของผู้ป่วย ต่อการใช้โปรแกรมการฟื้นฟูสมรรถภาพการทำงานของมือ ศึกษาและเก็บรวบรวมข้อมูล ระหว่างเดือน มกราคม ถึง เดือนมีนาคม พ.ศ. 2546 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้โปรแกรม การวิเคราะห์ SPSS/FW ในการหาค่าคะแนนความถี่ ร้อยละ และ การทดสอบค่าความแตกต่าง ของค่าคะแนนเฉลี่ย paired t-test ผลการศึกษาพบว่า การเปรียบเทียบค่าความแตกต่างของค่าคะแนนเฉลี่ย ด้านการประเมิน อาการและความรุนแรงของโรค กำลังแรงของมือระหว่างก่อนและหลังการใช้โปรแกรม มีความ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p<.001. แต่ด้านความสามารถในการใช้มือเพื่อการ ประกอบกิจวัตรประจำวันระหว่างก่อนและหลังการใช้โปรแกรมนั้น ไม่มีความแตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ การประเมินความพึงพอใจของผู้ป่วย ต่อการใช้โปรแกรมการฟื้นฟู สมรรถภาพการทำงานของมือ ภายหลังการทำผ่าตัด พบว่ามีความพึงพอใจอยู่ในระดับดี ถึง ดีมาก ผู้วิจัยเสนอแนะให้นำโปรแกรมนี้ไปใช้ในผู้ป่วยกลุ่มอาการอุโมงค์ข้อมือที่ได้รับ การรักษาด้วยการทำผ่าตัดรายอื่นๆ ต่อไป