การใช้คัทเอาท์ที่มีขนาดเล็กจะทำให้คุณสมบัติต่าง ๆ ของลำอิเล็กตรอนเปลี่ยนแปลง ไปจากเมื่อใช้โคนมาตรฐาน ionization chamber สามารถนำมาใช้หาค่าปริมาณรังสี สัมพัทธ์ที่ความลึกต่างๆ ตามแนวแกนกลางลำรังสี และค่าเอาท์พุทแฟคเตอร์ได้อย่างถูกต้อง แต่ใช้เวลาในการวัดนาน ในขณะที่การใช้ฟิล์มจะใช้เวลาน้อยกว่า การวิจัยนี้เป็นการ ใช้ฟิล์มโกดัก X-Omat V ร่วมกับ film phantom cassette ศึกษาค่าปริมาณรังสีสัมพัทธ์ ที่ความลึกต่าง ๆ ตามแนวแกนกลางลำรังสี และค่าเอาท์พุทแฟคเตอร์ของลำอิเล็กตรอน จากเครื่องเร่งอนุภาค ยี่ห้อ Varian Clinac 1800 จากโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ที่พลังงาน 6, 9, 12, 16 และ 20 MeV ใช้อัลลอยด์คัทเอาท์รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 2x10, 3x7, 3x10, 4x10, 5x7, 5x10 และคัทเอาท์รูปวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางขนาด 2, 3, 4 และ 5 ซม ร่วมกับโคนมาตรฐานขนาด 10x10 ซม การอ่านค่า optical density ของฟิล์ม ใช้เครื่อง automatic scanning densitometer ความถูกต้องของการใช้ฟิล์มวัดข้อมูล ปริมาณรังสีตรวจสอบโดยทำการเปรียบเทียบค่าปริมาณรังสีสัมพัทธ์ที่ความลึกต่าง ๆ ตามแนวแกนกลางลำรังสีของพื้นที่ลำรังสีมาตรฐานขนาด 10x10 ซม และค่าเอาท์พุทแฟคเตอร์ ของพื้นที่ลำรังสีในทุกคัทเอาท์จากการวัดโดยฟิล์มและ parallel plate ionization chamber จากผลการทดลองพบว่าค่าปริมาณรังสีที่ความลึกต่างๆ จากการวัดทั้งสองวิธี มีค่าใกล้เคียงกันในทุกพลังงาน คืออยู่ภายใน 4% หรือ (+,ฑ)2 มม ซึ่งบริเวณที่มีความ แตกต่างสูงมักเกิดในช่วงกราฟที่มีความชันสูง ในขณะที่ค่าเอาท์พุทแฟคเตอร์จากการวัด ทั้งสองวิธีให้ค่าต่างกันอยู่ภายใน 3% ในทุกพลังงานและทุกคัทเอาท์ ยกเว้นที่คัทเอาท์ ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 ซม ที่พลังงาน 12 MeV พบความแตกต่างเท่ากับ 3.15% และ ที่คัทเอาท์ขนาด 2x10 ซม ที่พลังงาน 12 MeV พบค่าความแตกต่างเท่ากับ 4.24% การนำฟิล์มมาใช้ในการวัดปริมาณรังสีได้อย่างถูกต้องสามารถทำได้ โดยที่จะต้องกำหนด วิธีการที่เหมาะสมในการวัดเพื่อใช้งานเป็นประจำ