สารตัวนำยิ่งยวดอุณหภูมิสูงในระบบ RE(,1-2x)Pr(,x)Ca(,x)Ba(,2)Cu(,3)O(,7)-(+,d)) (RE=Gd, Dy

0(+,ฃ) x (+,ฃ) 0.3) and RE(,1-2x)Pr(,x)Ca(,x)Sr(,0.8)Ba(,1.2)Cu(,3) O(,7)-(+,d)) (RE=Gd, Er

0(+,ฃ) x (+,ฃ) 0.2) ได้ถูกสังเคราะห์ขึ้นและทำการศึกษา สมบัติทางโครงสร้างและสมบัติในการเป็นสารตัวนำยิ่งยวด อุณหภูมิวิกฤตของสารเหล่านี้ ลดลงเมื่อปริมาณความเข้มข้นของเพรสซิโอดิเมียม (Pr) และแคลเซียม (Ca) เพิ่มขึ้นที่ ความเข้มข้นของเพรสซิโอดิเมียมและแคลเซียมคงที่พบว่าอุณหภูมิวิกฤตจะขึ้นกับขนาดของ แรเอิร์ทที่ใช้ อัตราการลดลงของอุณหภูมิวิกฤตในระบบของ RE(,1-2x)Pr(,x)Ca(,x)Sr(,0.8) Ba(,1.2)Cu(,3)O(,7)-(+,d)) มีค่าสูงกว่าในระบบของ RE(,1-2x)Pr(,x)Ca(,x)Ba(,2)Cu(,3) O(,7)-(+,d)) สันนิษฐานว่าน่าจะมาจากการเติมสตรอนเชียม (Sr) ลงไปในระบบ สำหรับสาร ตัวนำยิ่งยวด Gd(,0.8)Pr(,0.1)Ca(,0.1)Sr(,0.8),Ba(,1.2)Cu(,3)O(,7)-(+,d)) พบว่า หลังจากให้ความร้อนในบรรยากาศของอาร์กอน (argon) แล้วตามด้วยการให้ความร้อนใน บรรยากาศของออกซิเจน (oxygen) ค่า orthorhombicity เพิ่มขึ้นพร้อมกับการเพิ่มขึ้น ของอุณหภูมิวิกฤต 10 เคลวิน ผลเหล่านี้แสดงว่าถึงแม้อุณหภูมิวิกฤตจะขึ้นกับขนาดของ แรเอิร์ทที่ใช้แต่อัตราการลดลงของอุณหภูมิวิกฤตยังขึ้นกับการให้ความร้อนในบรรยากาศ ต่างๆ ที่ใช้ในการเตรียมสารตัวอย่างที่แตกต่างไปด้วย เมื่อเร็วๆ นี้ Y.S. Yao และคณะ ได้ทำการเตรียมสารตัวนำยิ่งยวดภายในบรรยากาศความดันสูงและพบว่าอุณหภูมิวิกฤตของ สารตัวนำยิ่งยวดที่เตรียมได้ไม่ขึ้นกับขนาดของแรเอิร์ทที่ใช้เท่านั้นแต่เกิดจากผลของ ความไม่สมบูรณ์ในโครงสร้างของสารที่เสนอโดย Fehrenbacher and Rice ด้วย จากการ ศึกษานี้สามารถกล่าวได้ว่าอัตราการลดลงของอุณหภูมิวิกฤตจากพฤติกรรมของเพรสซิโอดิเมียม เป็นคุณสมบัติที่เปลี่ยนแปลงได้จากปัจจัยภายนอก