การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานภาพและสิทธิของสัตว์ในพระไตรปิฎก

ศึกษาเฉพาะกรณีทัศนะของชาวพุทธต่อสถานภาพ สิทธิ และการปฏิบัติต่อสัตว์ในจังหวัด กาญจนบุรี, เพื่อเปรียบเทียบทัศนะของชาวพุทธต่อสถานภาพ สิทธิ และการปฏิบัติต่อสัตว์ ตามตัวแปรทางด้าน เพศ อายุ การศึกษา รายได้ อาชีพ และสถานภาพการสมรส วิธีดำเนินการวิจัยคือ ศึกษาค้นคว้าพระไตรปิฎก วิทยานิพนธ์ เอกสารที่เกี่ยวข้อง กับการวิจัย และศึกษาภาคสนาม โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นชาวพุทธในจังหวัดกาญจนบุรี จำนวน 343 คน เครื่องมือในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถามมาตราส่วน (Rating Scale) ผู้วิจัย สร้างขึ้น จำนวน 54 ข้อ ค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ 0.84 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรม สำเร็จรูป SPSS/WIN โดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และ F-test นำเสนอผลการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยตารางประกอบคำบรรยาย สรุปผลการวิจัยได้ดังนี้ 1.ชาวพุทธมีการปฏิบัติต่อสัตว์ในชีวิตประจำวันถูกต้องตามหลักคำสอนในพระไตรปิฎก อยู่ในระดับดี ((X)=2.48) โดยชาวพุทธยังให้ความสำคัญกับสัตว์ใหญ่มากกว่าสัตว์เล็ก สอดคล้องตามหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาถือว่า การฆ่าสัตว์ใหญ่ เช่น ช้าง ม้า วัว ควาย บาปมากกว่าการฆ่าสัตว์เล็ก เช่น ยุง มด ปลวก แมลงต่างๆ เพราะสัตว์ใหญ่มีบุญคุณกับ มนุษย์และความพยายามในการฆ่ามากกว่าสัตว์เล็ก 2.ทัศนะเกี่ยวกับสถานภาพของสัตว์ ชาวพุทธมีความเห็นทิศทางเดียวกับหลักคำสอนทาง พระพุทธ ยกเว้นด้านการทำความดี พระพุทธศาสนามองว่า สถานภาพการเกิดของสัตว์ดิรัจฉาน มีเผ่าพันธุ์เดียวกับมนุษย์ แตกต่างกันด้วย กรรมและวิบากกรรม โดยพระพุทธศาสนามองว่า สัตว์ต้องการปัจจัยขั้นพื้นฐาน เช่น อาหาร ที่อยู่อาศัย และการสืบพันธุ์ เช่นเดียว กับมนุษย์ เพราะสัตว์ประกอบด้วยกายกับจิต แต่ภพภูมิสัตว์ดิรัจฉานเกิดมาชดใช้กรรม มากกว่า สร้างกรรมใหม่ ทำให้สัตว์ไม่สามารถบรรลุ มรรค ผล นิพพาน เพียงแต่ทำความดี ได้เพียงแค่สวรรค์สมบัติเท่านั้น 3.ทัศนะเกี่ยวกับด้านสิทธิของสัตว์ ชาวพุทธมีความเห็นไปแนวทางเดียวกับหลักคำสอน ทางพระพุทธศาสนาทั้ง 3 ด้านคือ ด้านพุทธบัญญัติ เมตตา และกฎแห่งกรรม พระพุทธศาสนา มองว่าสัตว์เป็นสิ่งมีชีวิตเช่นเดียวกับมนุษย์ ที่ชาวพุทธต้องดูแลรักษาตามพุทธบัญญัติ ด้วยศีล 5 ศีล 8 ศีล 10 และศีล 227 ด้วยความเมตตากรุณา ช่วยเหลือสัตว์ที่ได้รับความ ทุกข์ทรมาน และไม่รังแกสัตว์ เพราะมิฉะนั้น กรรมและวิบากกรรมจากการทรมานสัตว์และ ฆ่าสัตว์ ทำให้มนุษย์เกิดมาเป็นโรคมาก และอายุสั้น มนุษย์จึงไม่มีสิทธิทำลายธรรมชาติ ด้วยกัน เพราะทั้งมนุษย์และสัตว์ดิรัจฉานต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ