การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบการหายของแผลในช่องปาก ของผู้ป่วยมะเร็งบริเวณศีรษะและลำคอที่เกิดจากรังสีรักษาในกลุ่มที่ได้รับการรักษา ด้วยออกซิเจนความกดดันสูงเพียงอย่างเดียวกับกลุ่มที่ได้รับการรักษาด้วยออกซิเจน ความกดดันสูงร่วมกับการให้คำแนะนำในเรื่องการรับประทานอาหาร และการรักษาสุขอนามัย ในช่องปาก กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยมะเร็งบริเวณศีรษะและลำคอที่มีแผลในช่องปากหลังจาก ได้รับรังสีรักษาและมารับการรักษาด้วยออกซิเจนความกดดันสูงเป็นครั้งแรก ที่กอง เวชศาสตร์ใต้น้ำและการบิน กรมแพทย์ทหารเรือ ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคม 2544 จำนวน 10 ราย โดยแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มควบคุม และกลุ่ม ทดลอง โดยการคัดเลือกแบบบังเอิญ ในกลุ่มควบคุมจะได้รับข้อมูลตามปกติจากทันตแพทย์ ในขณะที่กลุ่มทดลองจะได้รับข้อมูลจากทันตแพทย์ร่วมกับการให้ข้อมูลในเรื่องการ รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ และการรักษาสุขอนามัยภายในช่องปาก เครื่องมือที่ใช้ ในการศึกษาครั้งนี้ประกอบด้วย คู่มือการให้คำแนะนำเพื่อส่งเสริมการหายของแผลในช่องปาก และแบบประเมินการหายของแผลในช่องปากเมื่อได้รับการรักษาด้วยออกซิเจนความกดดันสูง การประเมินการหายของแผลในปากได้ทำเมื่อได้รับการรักษาด้วยออกซิเจนความกดดันสูงครบ ครั้งที่ 5 และครั้งที่ 10 ของการรักษา ข้อมูลที่ได้จากกลุ่มตัวอย่างนำมาวิเคราะห์ ด้วยสถิติ The Wilcoxon Rank Sum Test ผลการศึกษาพบว่า การหายของแผลในช่องปากในกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < .05) โดยจำแนกตามความกว้าง ความยาว และลักษณะของแผล ที่ปรากฏ ส่วนในเรื่องความเจ็บปวดไม่แตกต่างกัน ผลการศึกษาให้ข้อเสนอแนะว่า ควรให้คำแนะนำเรื่องการรับประทานอาหารและการรักษา สุขอนามัยในช่องปากเพื่อส่งเสริมการหายของแผลในช่องปากของผู้ป่วยดังกล่าวที่มารับ การรักษาด้วยออกซิเจนความกดดันสูงทุกราย เพื่อส่งเสริมการหายของแผลให้เร็วขึ้น