การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิต ของเด็กกำพร้าที่ติดเชื้อเอชไอวี กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กกำพร้าที่ได้รับการวินิจฉัย จากแพทย์ว่า ติดเชื้อเอชไอวี อายุ 5-9 ปี โดยเด็กอยู่ในความดูแลขององค์กรที่ดำเนิน งานด้านสวัสดิการสังคมเกี่ยวกับเด็กกำพร้าที่ติดเชื้อเอชไอวี จังหวัดแห่งหนึ่งใน ภาคเหนือ จำนวน 52 คน การเก็บรวบรวมข้อมูล ใช้แบบบันทึกข้อมูลส่วนตัว และแบบประเมิน คุณภาพชีวิต แบ่งเป็น 3 ส่วน คือ แบบสัมภาษณ์การได้รับการตอบสนองความต้องการพื้นฐาน และบริการสำหรับเด็ก 7 ด้าน แบบประเมินภาวะสุขภาพของเด็ก แบบสัมภาษณ์ความพึงพอใจ ในชีวิต และนำข้อมูลมาวิเคราะห์โดยแจกแจงความถี่ คิดอัตราร้อยละ หาค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ กลุ่มตัวอย่างมีอายุ 5-9 ปี ส่วนใหญ่อยู่ในระยะที่ 2 ของโรค ร้อยละ 48.4 คุณภาพชีวิตโดยรวมของเด็กกำพร้าที่ ติดเชื้อเอชไอวีพบว่า เด็กมีคุณภาพชีวิตอยู่ในเกณฑ์ดี ร้อยละ 96.16 สรุปว่าน่าจะ สืบเนื่องมาจากเด็กกลุ่มนี้อยู่ในองค์กรที่ให้การดูแลเด็กกำพร้าที่ติดเชื้อเอชไอวี โดยตรง ภายใต้นโยบายของรัฐบาลที่ให้การคุ้มครองเด็กที่ได้รับผลกระทบจากเอดส์ ซึ่ง การช่วยเหลือจะดำเนินการด้านสถานสงเคราะห์ เงินบริจาคผ่านหน่วยงานกรมประชาสงเคราะห์ มูลนิธิงานสวัสดิการสังคมจากหลายแห่ง ตลอดจนด้านการปฏิบัติซึ่งพบว่าเจ้าหน้าที่ พี่เลี้ยงผู้ให้การดูแลเด็กมีความรักและสงสารเด็ก ทำให้เกิดความพึงพอใจที่จะดูแล เอาใจใส่เด็กกลุ่มนี้เป็นอย่างดี เด็กจึงได้รับการตอบสนองความต้องการได้อย่างครอบคลุม ทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ และเนื่องจากเด็กกลุ่มนี้ ร้อยละ 92.3 ไม่ทราบว่าตนเอง ติดเชื้อเอชไอวี ไม่ทราบผลกระทบของโรคที่มีต่อตนเอง ทำให้ไม่มีความวิตกกังวลเกี่ยว กับเรื่องนี้ ผลการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าเราสามารถให้การดูแลเด็กกำพร้าที่ติดเชื้อ เอชไอวี ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีได้แม้ว่าเด็กจะอยู่ในระยะที่ 2 หรือ 3 ของโรคก็ตาม โดยเน้นความสำคัญในทุกๆ ด้าน ทั้งร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม เพื่อให้เด็ก กลุ่มนี้ได้รับการดูแลอย่างครอบคลุมและมีคุณภาพชีวิตที่ดีต่อไป