การศึกษาปัจจัยเสี่ยงของการป่วยด้วยไข้มาลาเรียในผู้เคลื่อนย้ายชาวพม่า แถบชายแดนไทย-พม่า: ศีกษา ณ มาลาเรียคลินิก จังหวัดกาญจนบุรี เป็นการศึกษาชนิด analytie cross-sectional study เก็บข้อมูลในช่วงเดือนมิถุนายนถึงธันวาคม 2543 ผลจากการศึกษาพบว่า เพศชายมีความเสี่ยงมากกว่าเพศหญิง (OR = 3.13, 95% CI = 1.67 - 6.10, p value = 0.0002). กลุ่มอายุ 15-30 ปี มีความเสี่ยงมากกว่ากลุ่ม อายุ 31-75 ปี (OR = 4.19, 95% CI = 2.33 - 7.75 p value = 3.59 x10(-7)). กลุ่มที่มีระยะเวลาการอาศัยในกาญจนบุรีน้อยกว่า 5 ปี มีความเสี่ยงมากกว่ากลุ่มที่อาศัย มากกว่า 5 ปี (OR = 3.35, 95% CI = 1.92-5.91, p value = 7.25 x 10(-6) ผู้ที่ อาศัยในบ้านที่สร้างแบบชั่วคราวมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ที่อาศัยในบ้านที่สร้างแบบถาวร (OR = 3.52, 95%CI = 1.98-6.24, p value = 4.79 X 10(-6) ผู้ที่นอนในมุ้งไม่เป็น ประจำมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ที่นอนในมุ้งเป็นประจำ (OR =3.50, 95% CI = 1.94-6.46, p value = 1.09 x 10(-5)) ผู้ที่มีประวัติการเข้าไปพักในป่าสองสัปดาห์ก่อนการมาตรวจ โลหิตมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ที่ไม่เคยเข้าป่าในช่วงสองสัปดาห์ (OR = 4.53, 95% CI = 1.49-14.48, p value = 0.0030) ผู้ที่พักอาศัยในบ้านที่ไม่ได้ รับการพ่นสารเคมีมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ที่อาศัยในบ้านที่ได้รับการพ่นเคมี (OR = 2.58, 95% CI = 1.51-4.43, p value = 0.0003) การควบคุมไข้มาลาเรียควรมุ่งเน้นในกลุ่มผู้เคลื่อนย้าย และควรวางรูปแบบการ ให้สุขศึกษาที่จำเพาะเจาะจงสำหรับประชากรกลุ่มนี้ เนื่องจากพบว่าการให้ความรู้ แบบเดิมนั้นไม่มีผลรวมทั้งส่งเสริมให้มีการใช้มุ้งเป็นประจำ ซึ่งเป็นมาตรการที่มี ความยั่งยืนและมีค่าใช้จ่ายน้อยเมื่อเทียบกับมาตรการอื่นๆ และควรคำนึงถึงการเพิ่ม จำนวนบ้านที่พ่นเคมีมีฤทธิ์ตกค้างอีกด้วย