ในการศึกษาครั้งนี้ต้องการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรส่วนบุคคล ตัวแปรมะเร็ง และตัวแปรเชิงคลินิกโดยอาศัยตัวแบบลอการิทึมเชิงเส้น มะเร็งเป็นโรคไม่ติดต่อซึ่งมีจำนวน ผู้ป่วยเพิ่มขึ้นทั่วโลกและเป็นปัญหาสุขภาพที่สำคัญในหลายๆ ประเทศ การศึกษาในครั้งนี้ประกอบด้วยจำนวนผู้ป่วยใหม่ที่เป็นมะเร็งซึ่งเข้ารับการรักษาที่ สถาบันมะเร็งแห่งชาติระหว่างเดือนมกราคม-ธันวาคม 2542 ในการหาความสัมพันธ์ระหว่าง ตัวแปรส่วนบุคคล ตัวแปรมะเร็ง และตัวแปรเชิงคลินิกในแต่ละเพศ ใช้การทดสอบไคกำลังสอง และค่า Cramers V และใช้ตัวแบบลอการิทึมเชิงเส้นสองมิติในการประมาณค่าพารามิเตอร์ ความถี่คาดหมายและค่าผิดพลาด ส่วนการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรส่วนบุคคล ตัวแปร มะเร็ง และตัวแปรเชิงคลินิกทั้งในผู้ป่วยหญิงและชาย ใช้ตัวแบบลอการิทึมเชิงเส้นสามมิติ สำหรับการเลือกตัวแบบเชิงสถิติดังกล่าวใช้การวิเคราะห์ deviance เพื่อหาตัวแบบที่ดีที่สุด ผลจากการทดสอบไคกำลังสองพบว่าตัวแปรส่วนบุคคล ตัวแปรมะเร็ง และตัวแปรเชิง คลินิกส่วนมากมีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ ~ip~i-value < 0.05 โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวแปรตำแหน่งของการเป็นมะเร็งมีความสัมพันธ์กับตัวแปรสถานภาพการ สมรส อายุ วิธีวินิจฉัยและการรักษา และให้ค่า Cramers V สูงสุดทั้งในผู้ป่วยชายและหญิง นอกจากนี้ ตำแหน่งของการเป็นมะเร็งยังมีผลต่อวิธีวินิจฉัย และการรักษาด้วย เนื่องจากตำแหน่งของการเป็นมะเร็งในแต่ละเพศแตกต่างกัน ดังนั้นการป้องกันโรคมะเร็ง แต่ละตำแหน่งควรจะพิจารณาแยกกันไปในแต่ละเพศ ยิ่งไปกว่านั้น การรักษายังขึ้นอยู่กับอายุ ตำแหน่งของมะเร็ง และระยะของการเป็นมะเร็งทั้งในผู้ป่วยหญิงและชาย ผลที่ตามมาคือแพทย์ ควรคำนึงถึงอายุ ตำแหน่งของมะเร็ง และระยะของการเป็นมะเร็งเพื่อช่วยหาวิธีการรักษาที่ เหมาะสม