การศึกษาความไวและความจำเพาะของการใช้เกณฑ์ขององค์การอนามัยโลกในการวินิจฉัย โรคเลปโตสไปโรซิส ในถิ่นระบาด ระหว่างเดือนสิงหาคมและเดือนตุลาคม 2543 สุ่มตัวอย่าง ในการศึกษาในกลุ่มผู้ป่วยที่มีไข้เฉียบพลัน โดยมีกลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 240 ราย ที่นำมา วิเคราะห์ข้อมูล กลุ่มที่ศึกษาเปรียบเทียบประกอบด้วย ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัย ยืนยันว่าเป็นโรคเลปโตสไปโรซิสด้วยการตรวจทางห้องปฏิบัติการจำนวน 80 ราย และกลุ่ม ที่เป็นโรคอื่น ๆ จำนวน 160 ราย (เป็นสครับ ทัยฟัส 38 ราย, ไข้เลือดออก 2 ราย, ไข้สมองอักเสบชนิด Japanese B encephalitis 1 ราย มิวรีน ทัยฟัส 1 ราย และโรคอื่น ๆ จำนวน 118 ราย) ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มเป็นชายมากกว่าหญิง อายุเฉลี่ย ระดับการศึกษา อาชีพ และลักษณะของพื้นที่อยู่อาศัยและประกอบอาชีพ ตลอดจนประวัติการสัมผัสกับแหล่งน้ำชนิด ต่าง ๆ ไม่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตามพบว่า ผู้ป่วยที่เป็นโรคเลปโตสไปโรซิสให้ประวัติว่า ทั้งทำนาและหาปลา และมีแผลมาก่อนมากกว่ากลุ่มที่เป็นโรคอื่น ๆ อย่างมีนัยยะสำคัญ ทางสถิติ (p-value=0.02 และ 0.01 ตามลำดัย) ผู้ป่วยที่เป็นเลปโตสไปโรซิสพบว่า มีอาการ อาการแสดงและผลการตรวจทางห้อง ปฏิบัติการเบื้องต้นไม่ต่างจากที่เคยมีรายงานมาก่อน การวินิจฉัยโรคตามเกณฑ์ขององค์การ อนามัยโลก (ส่วน A และ B) โดยใช้เกณฑ์มากกว่า 26 คะแนนขึ้นไปเปรียบเทียบกับผลการ ตรวจทางห้องปฏิบัติการ พบว่าคะแนนเฉลี่ยของทั้งสองกลุ่มไม่ต่างกัน (p-value=0.07) ความไวของการวินิจฉัยโรคเลปโตสไปโรซิสตามเกณฑ์ดังกล่าวเท่ากับร้อยละ 40 ความจำเพาะ เท่ากับร้อยละ 81.9 ค่าคาดทำนายบวกเท่ากับร้อยละ 52.5 และค่าคาดทำนายลบเท่ากับ ร้อยละ 73.1 และความถูกต้องร้อยละ 67.9 แม้ว่าผู้ป่วยโรคเลปโตสไปโรซิสจะมีอาการตาแดง ร่วมกับอาการคอแข็งและปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ และการตรวจพบไข่ขาวในปัสสาวะได้มากกว่า ผู้ป่วยโรคอื่นๆ อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติ อาการดังกล่าวอย่างใดอย่างหนึ่งหรือ ร่วมกันมีความไวและความจำเพาะน้อยเช่นเดียวกันไม่สามารถนำมาใช้ในการวินิจฉัยโรคนี้ได้ โดยสรุปการศึกษาครั้งนี้พบว่า เกณฑ์การวินิจฉัยโรคเลปโตสไปโรซิสขององค์การ อนามัยโลกในส่วน A และ B มีความไวและความจำเพาะต่ำไม่เหมาะสมสำหรับการนำมาใช้ในงาน เฝ้าระวังโรคนี้ ดังนั้นจึงควรใช้ผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการเพื่อยืนยันการวินิจฉัย โรคนี้ร่วมด้วยเสมอ และควรมีการศึกษาในกลุ่มผู้ป่วยจำนวนมากกว่านี้ เพื่อปรับปรุง หรือหาเกณฑ์ทางคลินิกหรือผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการเบื้องต้นที่อาจมีประโยชน์สำหรับ แพทย์ในการวินิจฉัยโรคนี้หรือสำหรับบุคลากรอื่น ๆ เพื่อใช้ในงานเฝ้าระวังโรคที่กำลัง ระบาดอยู่ในขณะนี้ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น