การพลัดตกหกล้มของผู้ป่วย เป็นปัญหาสำคัญอย่างหนึ่ง ที่ส่งผลกระทบต่อผู้ป่วย และคุณภาพของการให้ดูแล ซึ่งผลของการพลัดตกหกล้มนอกจากจะก่อให้เกิดความสูญเสียทั้ง ในด้านค่ารักษาพยาบาล และภาวะสุขภาพของผู้ป่วยแล้ว ยังแสดงให้เห็นถึงหน้าที่ความ รับผิดชอบของผู้ดูแลด้วย จึงได้มีความพยายามในการหาวิธีป้องกันการพลัดตกหกล้มอย่าง มีหลักการ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการประเมินปัจจัยเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้มในผู้ป่วย แต่ละราย แต่โดยทั่วไปปัจจัยเสี่ยงที่อาจทำให้เกิดการพลัดตกหกล้ม ประกอบด้วยปัจจัย ภายในซึ่งจะต้องประเมินจากสภาพของผู้ป่วย และ ปัจจัยภายนอก คือ ปัจจัยด้านสิ่ง แวดล้อมที่เอื้อต่อการพลัดตกหกล้ม ผู้ป่วยโรคตาซึ่งส่วนมากเป็นผู้ป่วยสูงอายุ และมี ปัญหาด้านการมองเห็น เป็นผู้ป่วยอีกกลุ่มหนึ่งที่อาจมีโอกาสเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้ม ได้ด้วยปัจจัยเสี่ยงดังกล่าว การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงบรรยาย เพื่อศึกษาปัจจัยเสี่ยงและระดับ ความเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้มของผู้ป่วยโรคตา ที่มารับการรักษาที่หอผู้ป่วยแผนกตา โรงพยาบาลศิริราช เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง อายุตั้งแต่ 13 ปีขึ้นไป จำนวน 20 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้เครื่องมือประเมินปัจจัยเสี่ยงต่อการพลัดตก หกล้ม ซึ่งประกอบด้วยข้อมูลส่วนบุคคล, แบบประเมินปัจจัยภายในและภายนอก, และผล ของการพลัดตกหกล้ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ความถี่และร้อยละ ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยโรคตาส่วนใหญ่มีระดับความเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้ม อยู่ในระดับต่ำ ปัจจัยสำคัญที่อาจทำให้ผู้ป่วยโรคตาเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้ม คือ การ บกพร่องด้านการมองเห็น, อายุที่มากกว่า 60 ปี, การใช้ยา, และท่าทางการเดิน ส่วน ปัจจัยภายนอกหรือปัจจัยสิ่งแวดล้อม ส่วนใหญ่ถูกจัดให้อยู่ในสภาพที่เหมาะสม แต่มี ส่วนที่ควรปรับปรุงคือความสูงของเตียงที่ค่อนข้างสูงเกินไปและควรเป็นเตียงที่สามารถ ปรับระดับความสูงได้ พื้นที่ระหว่างเตียงผู้ป่วยค่อนข้างแคบ ประตูเข้าห้องน้ำแคบและ มีธรณีประตูสูง ผู้ป่วยอาจสะดุดหกล้มได้ ในห้องอาบน้ำไม่มีราวสำหรับยึดจับ ห้องส้วม ไม่มีราวยึดจับเช่นเดียวกัน ฉะนั้นผู้ปฏิบัติพยาบาล จึงควรมีการประเมินปัจจัยเสี่ยงและระดับความเสี่ยง ของผู้ป่วยทุกคนที่เข้ารับการรักาาในโรงพยาบาล และควรมีการเผยแพร่ปัญหาการพลัดตก หกล้มของผู้ป่วย ตลอดจนการป้องกันและแก้ไข เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับความปลอดภัยในขณะ อยู่โรงพยาบาล