จากการศึกษาประสิทธิภาพของระบบการปลูกพืชในสารละลายแบบไม่หมุนเวียน ในการ บำบัดน้ำทิ้งจากชุมชนที่มีคุณสมบัติของน้ำ, ระดับความลึกน้ำ และช่วงอายุของพืช (ผักคะน้า) ต่างกัน พบว่า ระบบสามารถลดปริมาณ BOD, SS, TP, TKN และไนเตรท-ไนโตรเจน ได้ 90.92%, 87.52% 79.15% 88.93% และ 16.61% ตามลำดับ เมื่อทำการทดสอบหาผลของคุณสมบัติของน้ำก่อนเข้าระบบ, ความลึกของน้ำ และช่วง อายุของผักคะน้าต่อประสิทธิภาพในการบำบัด พบว่า ระดับความลึกของน้ำ และช่วงอายุของ ผักคะน้าไม่มีผลให้เกิดความแตกต่างของประสิทธิภาพในการบำบัดของระบบในทุกพารามิเตอร์ แต่คุณสมบัติของน้ำเสียก่อนเข้าระบบมีผลต่อประสิทธิภาพในการบำบัดของระบบอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ ที่ระดับความเชื่อมั่น 95% โดยที่ประสิทธิภาพในการบำบัด SS และ TKN ของระบบ ที่ได้รับน้ำเสียดิบจะสูงกว่าระบบที่ได้รับน้ำเสียผ่านการบำบัดขั้นต้นที่ระดับความลึกน้ำ 10 ซม. แต่ประสิทธิภาพในการบำบัด TP ของระบบที่ได้รับน้ำเสียผ่านการบำบัดขั้นต้น จะมี ประสิทธิภาพสูงกว่าระบบที่ได้รับน้ำเสียดิบ ที่ระดับความลึกเดียวกัน สำหรับการเจริญเติบโต และผลผลิตของผักคะน้าในทุกชุดการทดลองให้ผลผลิตและมีการ เจริญเติบโตต่ำกว่าชุดการทดลองควบคุมซึ่งได้รับสารละลายธาตุอาหารพืช แต่ผักคะน้าที่ได้รับ น้ำเสียผ่านการบำบัดขั้นต้นที่ความลึก 10 ซม. มีค่าเฉลี่ยของการเจริญเติบโตและผลผลิต สูงกว่าชุดการทดลองอื่น เมื่อศึกษาการสะสมปริมาณธาตุอาหาร และโลหะหนักในเนื้อเยื่อ พืช พบว่าผักคะน้าในทุกชุดการทดลองมีปริมาณการสะสมธาตุอาหารพืชอยู่ในเกณฑ์ปกติ และ มีการสะสมโลหะหนักอยู่ในเกณฑ์การยอมรับให้บริโภคได้ของคณะกรรมการวิชาการร่วม FAO/WHO