งานวิจัยเรื่องนี้ต้องการกำหนดภาษาลาฮู อาข่า และกะเหรี่ยง โดยใช้ระบบเสียง วรรณยุกต์และสัทลักษณะของวรรณยุกต์ในภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ที่ออกเสียงโดย คนลาฮู อาข่า และกะเหรี่ยง ซึ่งอาศัยอยู่ในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย ประเทศไทย เป็นเกณฑ์โปรแกรม CECIL เป็นโปรแกรมที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เพื่อวิเคราะห์สัทลักษณะ ของวรรณยุกต์ โดยพิจารณาที่ค่าความถี่มูลฐานของวรรณยุกต์ ทั้งในคำพูดเดี่ยวและคำพูด ต่อเนื่อง ผลการวิเคราะห์ข้อมูลแสดงให้เห็นว่าในคำพูดเดี่ยว ภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ที่ออกเสียงโดยคนลาฮูและอาข่า มี 4 วรรณยุกต์ ในขณะที่ภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ที่ออกเสียงโดยคนกะเหรี่ยงมี 6 วรรณยุกต์เหมือนกับคนเมืองเชียงราย แม้ว่าจำนวน วรรณยุกต์ภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ที่ออกเสียงโดยคนลาฮูและอาข่าจะเท่ากัน แต่ ก็มีความแตกต่างกันในเรื่องการแตกตัวและการรวมตัวของวรรณยุกต์ ขณะที่สัทลักษณะของ วรรณยุกต์ภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ที่ออกเสียงโดยคนกะเหรี่ยงและคนเมืองเชียงราย จะแตกต่างกันตรงที่คนกะเหรี่ยงมักจะออกเสียงวรรณยุกต์ในพยางค์ตายเป็นเสียงวรรณยุกต์ ที่มีการปิดเส้นเสียงร่วมด้วย ส่วนในคำพูดต่อเนื่อง ภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย) ที่ออกเสียงโดยคนลาฮู มี 5 วรรณยุกต์ ที่ออกเสียงโดยคนอาข่ามี 4 วรรณยุกต์ และที่ออกเสียงโดยคนกะเหรี่ยง และคนเมืองเชียงรายมี 6 วรรณยุกต์ ดังนั้น วรรณยุกต์จึงเป็นสัทลักษณะอย่างหนึ่งที่สามารถใช้เป็นปัจจัยกำหนดได้ว่า ใครเป็นคนลาฮู อาข่า หรือกะเหรี่ยง เมื่อคนเหล่านี้พูดภาษาไทยถิ่นเหนือ (เชียงราย)