การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของ นักศึกษาระดับปริญญาตรีที่พักอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัยของรัฐ และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง พฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้ากับเพศ ชั้นปี รายได้ของครอบครัวต่อเดือน จำนวนชั่วโมง ที่พักอยู่ในหอพักต่อวัน มาตรการสำหรับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของหอพัก การรับรู้ข่าวสาร เพื่อการรณรงค์เกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าทางสื่อโทรทัศน์ และความรู้เกี่ยวกับการ ประหยัดพลังงานไฟฟ้า ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากนักศึกษาที่พักอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัย ของรัฐ 2 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยมหิดล และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จำนวน 400 คน โดยใช้ แบบสอบถามเป็นเครื่องมือ แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์โดยใช้ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ฐานนิยม และไค-สแควร์ ผลการวิจัย พบว่า นักศึกษาส่วนใหญ่มีพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าอยู่ในระดับปานกลาง และพฤติกรรมการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของนักศึกษาสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 กับเพศ การรับรู้มาตรการสำหรับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของหอพัก ในส่วนของการรณรงค์เพื่อ การประหยัดพลังงานไฟฟ้าโดยใช้ป้ายประกาศ การติดตั้งมิเตอร์ไฟฟ้าแต่ละห้องพัก และความรู้ เกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้า แต่ไม่สัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 กับ ชั้นปี รายได้ของครอบครัวต่อเดือน จำนวนชั่วโมงที่พักอยู่ในหอพักต่อวัน การรับรู้มาตรการ สำหรับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าของหอพัก ในส่วนของการรณรงค์เพื่อการประหยัดพลังงานไฟฟ้า โดยใช้สติ๊กเกอร์และประชาสัมพันธ์เสียงตามสาย การตรวจ จับ ปรับ/ยึดการใช้เครื่องใช้ไฟฟ้า ที่ไม่เหมาะสม การกำหนดจำนวนการเปิด-ปิดหลอดไฟฟ้า และการรับรู้ข่าวสารเพื่อการรณรงค์ เกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าทางสื่อโทรทัศน์ ข้อเสนอแนะจากการวิจัย เห็นว่า ทางหอพักของมหาวิทยาลัยมหิดลและมหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์ ควรให้ความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานไฟฟ้าแก่นักศึกษา โดยใช้ กระบวนการสิ่งแวดล้อมศึกษา ซึ่งการให้ความรู้ควรเน้นเพื่อก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม ในทางที่ดีและถูกต้องยิ่งขึ้น อีกทั้งควรเสริมสร้างมาตรการสำหรับการประหยัดพลังงานไฟฟ้า ต่างๆ ให้มีความชัดเจน และเน้นให้เกิดจิตสำนึกและการปฏิบัติมากขึ้น