การวิจัยเชิงสำรวจครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับว่างความรู้ในสิทธิผู้ป่วย ระดับความตระหนักในสิทธิผู้ป่วย ระดับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายของพยาบาล รวมทั้ง ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้ในสิทธิผู้ป่วย ความตระหนักในสิทธิผู้ป่วย กับการดูแล ผู้ป่วยระยะสุดท้ายของพยาบาล โดยใช้แนวคิดเกี่ยวกับสิทธิผู้ป่วย และทฤษฎีการดูแล ระหว่างบุคคลของวัทสัน เป็นกรอบในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ พยาบาลจำนวน 143 คน ที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วย ในสามัญ อายุกรรม ศัลยกรรม ออร์โธปิดิกส์ นรีเวช และตา หู คอ จมูก ของคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามที่ ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง ได้แก่ แบบสอบความรู้ในสิทธิผู้ป่วย แบบสอบถามความตระหนักในสิทธิ ผู้ป่วย และแบบสอบถามการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายของพยาบาล ตรวจสอบความเชื่อมั่น ของเครื่องมือ ได้ค่าความเชื่อมั่น 0.52, 0.86 และ 0.96 ตามลำดับ สถิติที่ใช้คือ ค่าความถี่ ร้อยละ พิสัย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความสัมพันธ์ โดยใช้ สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า พยาบาลมีระดับความรู้ในสิทธิผู้ป่วยอยู่ในระดับมาก คิดเป็นร้อยละ 78.3 ระดับความตระหนักในสิทธิผู้ป่วยอยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 97.9 และมีระดับ การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 50.3 ในการหาความสัมพันธ์ พบว่า ความรู้ในสิทธิผู้ป่วยไม่มีความสัมพันธ์กับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายของพยาบาล และความตระหนักในสิทธิผู้ป่วย มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลางกับการดูแล ผู้ป่วยระยะสุดท้ายของพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 จากผลการวิจัยมีข้อเสนอแนะว่า เพื่อให้ระดับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายด้วยความ เคารพในสิทธิผู้ป่วยมีระดับสูงขึ้น ควรมีการจัดการอบรมการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้ กับพยาบาล และสร้างมาตรฐานการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายของพยาบาลที่เป็นการ พิทักษ์สิทธิผู้ป่วย รวมทั้งควรจัดกิจกรรมให้ความรู้เกี่ยวกับสิทธิผู้ป่วยและเสริมสร้าง ความตระหนักในสิทธิผู้ป่วยอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้พยาบาลสามารถให้การดูแลผู้ป่วย ด้วยความเคารพในสิทธิผู้ป่วยอย่างถูกต้อง