การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเรื่องการบริจาคอวัยวะตามหลักคำสอนทาง พระพุทธศาสนาและตามหลักการแพทย์พร้อมทั้งเปรียบเทียบทรรศนะเรื่องการบริจาคอวัยวะของพระสงฆ์ กับฆราวาสในกรุงเทพมหานคร จากการศึกษาภาคเอกสาร พบว่า หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาถือว่าการบริจาคอวัยวะเป็น การให้ทานอย่างหนึ่ง อยู่ในทานขั้นอุปบารมี พระพุทธศาสนามีหลักคำสอนที่ช่วยสนับสนุนในเรื่อง การบริจาคอวัยวะ สอนให้พิจารณาเห็นชีวิตประกอบขึ้นด้วยธาตุ 4 ขันธ์ 5 อยู่ภายใต้กฎของ ไตรลักษณ์ ไม่ให้ยึดติดในร่างกาย การซื้อขายอวัยวะมนุษย์ผิดหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนา การตายของมนุษย์จิตหรือวิญญาณจะต้องเคลื่อนออกจากร่างกายในภพปัจจุบัน การเกิดใหม่เป็น หน้าที่ของจิต โดยมีผลกรรมเป็นแรงผลักดันในการไปเกิดใหม่ ส่วนการบริจาคอวัยวะทางการ แพทย์ถือเป็นการช่วยเหลือผู้ป่วยที่มีอวัยวะสูญเสียหน้าที่ให้มีชีวิตอยู่ได้ต่อไป และถือเอาสมองตาย เป็นเครื่องตัดสินความตายของมนุษย์ ผลจากการเปรียบเทียบการตายทางการแพทย์กับทางพระพุทธ ศาสนาดังกล่าว พบว่า มีความแตกต่างกัน ผลจากการศึกษาภาคสนาม พบว่า พระสงฆ์กับฆราวาสส่วนใหญ่เห็นด้วยว่า การบริจาค อวัยวะถือเป็นการให้ทานอย่างหนึ่ง ทำให้ได้บุญทั้งในชาตินี้และชาติหน้า ทั้งสองกลุ่มมีความคิด ที่จะบริจาคอวัยวะ แต่ส่วนใหญ่ยังไม่ได้บริจาคอวัยวะ พระสงฆ์เห็นด้วยว่า คำสอนทางพระพุทธ ศาสนาสนับสนุนเรื่องการบริจาคอวัยวะ การเกิดใหม่เป็นเรื่องของจิต ส่วนฆราวาสยังไม่แน่ใจ กลุ่มตัวอย่างทั้งสองไม่เชื่อว่าเมื่อบริจาคอวัยวะแล้วเกิดใหม่ชาติหน้าจะมีอวัยวะไม่ครบ พระสงฆ์ ส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินการตายทางการแพทย์ที่ถือเอาสมองตายเป็นหลัก ส่วนฆราวาส พบว่า ยังไม่แน่ใจ กลุ่มตัวอย่างทั้งสองไม่เห็นด้วยกับการตั้งศูนย์ซื้อขายอวัยวะอย่างถูกต้องตาม กฎหมาย แต่เห็นด้วยว่า การบริจาคอวัยวะถือเป็นเรื่องใหม่ที่เกิดขึ้นในสังคมไทย ควรให้มีการ ประชาสัมพันธ์ตามสื่อต่างๆ ให้มากขึ้น เพื่อให้ประชาชนได้รับทราบข่าวสารข้อมูลที่ถูกต้องและ อย่างทั่วถึง เพื่อจะเป็นประโยชน์ต่อประชาชน และสร้างแรงจูงใจให้บริจาคอวัยวะในอนาคต ต่อไป