งานวิจัยนี้ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ความรู้ด้านไวยากรณ์ ความรู้คำศัพท์ กับ ความเข้าใจในการฟังภาษาอังกฤษ ของนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยมหิดล การศึกษานี้ยังมีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างสมการทำนายความสามารถในการฟังภาษาอังกฤษ ของกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้ความรู้ด้านไวยากรณ์ และความรู้คำศัพท์เป็นตัวทำนาย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ นักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 1 ปีการศึกษา 2542 จำนวน 87 คน จากคณะพยาบาลศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช และคณะพยาบาลศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี ซึ่งเรียนวิชาพื้นฐานในระดับชั้นปีที่ 1 ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ณ ศาลายา เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลในการศึกษาวิจัย ประกอบด้วย 1) The Grammar Test ซึ่งเป็นข้อสอบมาตรฐานที่ใช้วัดความรู้ด้านไวยากรณ์จากชุด Oxford Placement Test 1 2) แบบสอบวัดความรู้คำศัพท์ และ 3) แบบสอบวัดความเข้าใจในการฟังภาษาอังกฤษ ที่ผู้ วิจัยจัดทำขึ้น ข้อมูลทั้งหมดถูกนำมาวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearsons ~ir~i) และการถดถอยแบบพหุคูณ (Multiple regression) โดยใช้โปรแกรม SPSS for Windows release 9.05 ผลจากการวิเคราะห์พบว่า ทั้งความรู้ด้านไวยากรณ์ และความรู้คำศัพท์ มีความสัมพันธ์ เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญกับความเข้าใจในการฟังภาษาอังกฤษ โดยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ เท่ากับ .363 และ .456 ตามลำดับ สำหรับสัดส่วนของความสามารถในการฟังภาษาอังกฤษที่ สามารถอธิบายได้ด้วยความรู้ด้านไวยากรณ์และความรู้คำศัพท์มีสัดส่วนประมาณ 1 ใน 4 (27%) ส่วนสมการถดถอยพหุคูณเพื่อทำนายความสามารถในการฟังภาษาอังกฤษ (LC) โดยใช้ ความรู้ด้านไวยากรณ์ (SK) และความรู้คำศัพท์ (LK) เป็นตัวทำนาย สามารถเขียนเป็นสมการ ในรูปคะแนนดิบได้ดังนี้~bProdicted LC = 7.595 + 0.367 SK + 0.407 LK~b และสมการในรูปคะแนนมาตรฐานดังนี้~bZ(,predicted LC = 0.259 Z(,SK) + 0.386 Z(,LK)~b แม้ความรู้ด้านไวยากรณ์และความรู้คำศัพท์จะเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของความสามารถ ในการฟัง แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้เรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศมีความ สามารถในการฟังที่ดี เพราะยังมีปัจจัยอื่นอีกหลายอย่างที่จะช่วยให้มีความเข้าใจในการฟัง มากขึ้น การฟังเป็นทักษะที่ค่อนข้างซับซ้อนสมควรที่จะได้รับความใส่ใจจากทั้งผู้เรียน และผู้สอน