การหย่าร้างส่งผลกระทบต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง และก่อให้เกิดปัญหาสังคม การศึกษาแบบ cross-sectional survey นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาฟังก์ชันการรอดชีพของจำนวนปีสมรส ของประชากรบางส่วนในกรุงเทพมหานคร โดยประยุกต์วิธีวิเคราะห์การรอดชีพที่มีองค์ประกอบ สองส่วน และศึกษาตัวแปรบางตัวที่คาดว่าเกี่ยวข้องกับการหย่าร้าง ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ กลุ่มตัวอย่างจากการสำรวจประชากรในกรุงเทพมหานคร 7 สถานที่ จำนวนคู่สมรส 396 คู่ และกลุ่มตัวอย่างที่คัดลอกข้อมูลจากทะเบียนหย่าของเขตบางซื่อ จำนวนคู่สมรส 280 คู่ ผลการศึกษาพบว่า survival function สำหรับชีวิตสมรส จากการวิเคราะห์การรอดชีพ ที่มีองค์ประกอบสองส่วน โดยส่วนแรกเป็นองค์ประกอบของสถานภาพสมรสคู่ และส่วนที่สองเป็น องค์ประกอบของสถานภาพหย่าร้าง สำหรับประชากรบางส่วนในกรุงเทพมหานคร คือ (สูตร) เมื่อ x คือ อายุเมื่อสมรสของฝ่ายชาย และ t คือ จำนวนปีสมรส เมื่อใช้ Coxs proportional hazard model วิเคราะห์แบบตัวแปรเชิงเดี่ยว ตัวแปร ที่มีอิทธิพลต่อการหย่าร้างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ อายุเมื่อสมรสของฝ่ายชาย ฝ่ายหญิง และความแตกต่างของอายุโดยฝ่ายชายอายุน้อยกว่าฝ่ายหญิง การวิเคราะห์แบบตัวแปรเชิงซ้อน เหลือตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการหย่าร้าง คือ อายุเมื่อสมรสของฝ่ายชายและฝ่ายหญิง ด้วยตัวอย่าง bootstrap จำนวน 50 100 250 และ 500 ชุด ให้ผลวิเคราะห์ใน ลักษณะเดียวกันกับการวิเคราะห์ Coxs proportional hazard model แบบตัวแปรเชิงซ้อน โดยให้ค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐานต่ำลง และช่วงความเชื่อมั่นที่ 95% แคบลง การศึกษานี้แสดงประโยชน์ของการวิเคราะห์การรอดชีพประยุกต์กับข้อมูลด้านประชากร ในสภาพที่ปรากฎจริง คือ มีลักษณะองค์ประกอบสองส่วน (สมรสและหย่าร้าง) ในประชากร