จากการศึกษาที่ผ่านมาพบว่าสารเสพติดพวกฝิ่นและอนุพันธ์ของฝิ่น (opioids) มีผลต่อระบบภูมิคุ้มกัน โดยมีทั้งการเพิ่มขึ้นและลดลงของหน้าที่ของที-ลิมโฟซัยท์ ในผู้ ติดเฮโรอีนและในหลอดทดลอง การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาต่อจากผลการศึกษาที่พบว่า มีการลดลงของการเพิ่มจำนวนของเซลล์เพาะเลี้ยงที-ลิมโฟซัยท์จากผู้ติดเฮโรอีนที่ถูก กระตุ้นด้วยสารกระตุ้นการแบ่งต้ว (PHA) เมื่อเปรียบเทียบกับเซลล์เพาะเลี้ยง ที-ลิมโฟซัยท์จากคนปกติที่ถูกกระตุ้นด้วย PHA เช่นกัน เพื่อศึกษาว่ากลุ่ม opioids มีผลต่อตัวรับโอปิออยด์บนลิมโฟซัยท์หรือไม่ แต่เนื่องจากการศึกษาที่ผ่านมาไม่สามารถที่ จะตรวจหาหรือวัดปริมาณตัวรับ โอปิออยด์บนลิมโฟซัยท์โดยวิธี radio-ligand binding ดังนั้นจึงได้ศึกษาการเปลี่ยนแปลงของการแสดงออกของยีน (gene expression) ในระดับ mRNA ของตัวรับมิวและเดลต้าโอปีออยด์ในผู้ติดเฮโรอีน (heroin-addicted) ผู้ถอนพิษ เฮโรอีนได้ 3-5 เดือนหลังจากใช้วิธี หักดิบ (heroin-withdrawn) ผู้ติดเฮโรอีนที่ได้รับ methadone 7-14 วัน (heroin-detoxification) และผู้เคยติดเฮโรอีนปัจจุบันได้รับ methadone (methadone-maintenance) และเซลล์เพาะเลี้ยงที-ลิมโฟซัยท์ โดยการวัด ปริมาณผลิตภัณฑ์จากปฏิกิริยา reverse-transcriptase polymerase chain reaction (RT-PCR) ที่มี mRNA ของตัวรับมิวและเดลต้าโอปิออยด์ในลิมโฟซัยท์เป็นแม่แบบ (template) ซึ่งข้อมูลที่ได้เป็นข้อมูลเชิงปริมาณ และนำมาเปรียบเทียบในรูปของอัตราส่วนระหว่าง ผลิตภัณฑ์ตัวรับมิวและเดลต้าโอปิออยด์กับผลิตภัณฑ์แอ็คติน ที่มีปริมาตรคงที่ภายใน ลิมโฟซัยท์ ผลการศึกษาพบว่าระดับของตัวรับมิวและเดลต้า โอปิออยด์ mRNA ของผู้ติดเฮโรอีน ลดลงอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ p < 0.05 เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม แต่ภายหลังที่ กลุ่มตัวอย่างถอนพิษเฮโรอีนประมาณ 3-5 เดือน พบว่าระดับของตัวรับมิวและเดลต้าโอปิออยด์ mRNA กลับเพิ่มขึ้นเกือบเท่ากลุ่มควบคุม ระดับของตัวรับมิวและเดลต้าโอปิออยด์ mRNA ของ ผู้ติดเฮโรอีนที่ได้รับ methadone 7-14 วัน และผู้เคยติดเฮโรอีนปัจจุบันได้รับ methadone ก็ลดลงเช่นกัน ผลการศึกษานี้เหมือนผลการศึกษาในหลอดทดลองที่ ที-ลิมโฟซัยท์ จากคนปกติถูกเพาะเลี้ยงใน media ที่มีมอร์ฟีนขนาดความเข้มข้น 10(-4)M เป็นเวลา 48 ชั่วโมง ซึ่งพบว่าระดับ mRNA ของตัวรับมิวและเดลต้าโอปิออยด์ลดลงเช่นกัน (p<0.05) ผลของมอร์ฟีนตอ่การลดลงของระดับ mRNA ของตัวรับมิวและเดลต้าโอปิออยด์ ในเซลล์ เพาะเลี้ยงที-ลิมโฟซัยท์ สามารถถูกยับยั้งโดย 100 (+,m)M naloxone นอกจากนี้ยังศึกษาการเปลี่ยนแปลงของการแสดงออกของยีน G protein ชนิดย่อย (G(,+,a) และ G(,+,b) subunits) เนื่องจากตัวรับโอปิออยด์ทำงานโดยผ่าน G-protein เพื่อที่จะส่งสัญญาณเป็นลำดับต่อไปและก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในระดับโมเลกุลและควบคุม การทำงานต่าง ๆ ภายในเซลล์ ผลการศึกษาพบว่า ระดับ mRNA ของ G(,+,a)(,i2) ในผู้ติด เฮโรอีน และผู้ถอนพิษเฮโรอีนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ p<0.05, 0.01 ตามลำดับ และลดลงในผู้ติดเฮโรอีนที่ได้รับ methadone 7-14 วัน (p<0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่ม ควบคุม และระดับ mRNA ของ G(,+,b)(,1) ในผู้ติดเฮโรอีนและผู้ถอนพิษเฮโรอีน เพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญเช่นกันที่ระดับ p<0.01 ส่วนระดับ mRNA ของ G(,+,b(,2) ในผู้ติดเฮโรอีน ผู้ติดเฮโรอีนที่ได้รับ methadone 7-14 วัน และผู้เคยติดเฮโรอีนปัจจุบันได้รับ methadone ลดลงอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ p<0,05, 0.01, 0.01 ตามลำดับ เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่ม ควบคุม อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาในเซลล์เพาะเลี้ยง ที-ลิมโฟซัยท์ ใน media ที่มีมอร์ฟีน ขนาดความเข้มข้น 10(-4) M พบว่าระดับ mRNA ของ G(,+,b)(,1) เพิ่มขึ้น 12.35% ไม่มี การเปลี่ยนแปลงของระดับ mRNA ของ G(,+,a)(i2) แต่ระดับ mRNA ของ G(,+,b)(,2) เพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ p<0.01 การศึกษาครั้งนี้ไม่สามารถตรวจพบระดับ mRNA ของ G(,+,a)(,i1) และ G(,+,b)(,3) ในทุกกลุ่ม สำหรับระดับ mRNAs ของ G(,+,a)(,0) และ G(,+,a)(,3) ในทุกกลุ่มไม่สามารถวัดได้ เนื่องมีสัญญาณอ่อนมาก การศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่าการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของทั้งตัวรับโอปิออยด์ และ G-protein ชนิดย่อยนี้เป็นข้อมูลที่สำคัญ สามารถนำมาอธิบายกลไกการกดการทำงานในระบบ ภูมิคุ้มกันของกลุ่มโอปิออยด์ และเป็นข้อมูลสำหรับแนวทางวิจัยในอนาคตเพื่อหาคำอธิบายกลไก การเกิดการดื้อและเสพติดต่อกลุ่มโอปิออยด์ (opiate tolerance and dependence) ต่อไป