การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการใช้วิธีการตรวจแก้งานเขียนของ นักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ 2 วิธีคือ วิธีการ ตรวจแก้ไขงานเขียนด้วยตนเองและอีกวิธีหนึ่งคือให้เพื่อนตรวจแก้งานเขียนให้ เพื่อศึกษา ว่าวิธีใดที่มีประสิทธิภาพในการช่วยพัฒนาความสามารถในการเขียนของนักศึกษาได้ดีกว่ากัน รวมทั้งศึกษาว่าในจำนวนไวยากรณ์สำคัญ 7 ชนิด ที่จำเป็นต่อการเขียนของ Byrd และ Benson มีไวยากรณ์ชนิดใดที่นักศึกษาทั้งสองกลุ่มสามารถพัฒนาได้จากวิธีการตรวจทั้ง 2 รูปแบบนี้ กลุ่มทดลองที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักศึกษาวิชาเอกภาษาอังกฤษชั้นปีที่ 3 คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ซึ่งเรียนวิชาการเขียนระดับกลาง (Intermediate Writing) จำนวน 40 คน แบ่งออกเป็นกลุ่ม ๆ ละ 20 คน โดยทั้ง 2 กลุ่มเป็นกลุ่มทดลอง กลุ่มแรกเป็นกลุ่มที่ผู้เรียนทบทวนและตรวจแก้งานเขียนด้วยตนเอง ส่วนกลุ่มหนึ่งผู้เรียนทบทวนและตรวจแก้งานเขียนของเพื่อน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการสอนสำหรับกลุ่มทดลองทั้ง 2 กลุ่ม ๆ ละ 10 บท 2) แบบทดสอบความ สามารถในการเขียน และแบบทดสอบความสามารถในการแก้ไวยากรณ์หลักทั้งเจ็ดชนิด รวมทั้ง เกณฑ์การตรวจงานเขียนซึ่งดัดแปลงจากเกณฑ์ของจาคอบส์และคณะ ข้อมูลที่ได้ทั้งหมดถูกนำ มาวิเคราะห์ เพื่อหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน อัตราส่วนวิกฤต (t-test) และหาเปอร์เซนต์ของความยากง่ายของไวยากรณ์ทั้งเจ็ดชนิด ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1) นักศึกษาที่เพื่อนแก้งานเขียนให้มีความสามารถในการ แก้ไขข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ได้ดีกว่านักศึกษาที่แก้งานเขียนด้วยตนเอง โดยมีความแตก ต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 0.001 2) คะแนนทางไวยากรณ์ของกลุ่ม ที่เพื่อนแก้งานให้สูงกว่ากลุ่มที่แก้งานเขียนด้วยตนเอง และ 3) กลุ่มที่เพื่อนแก้งานให้ สามารถพัฒนาไวยากรณ์ในการเขียนทั้งเจ็ดชนิด โดยเรียงจากมากที่สุดไปหาน้อยที่สุด ดังนี้

sentence fragments, subject-verb agreement, transitional markers, word orders, run-on sentences, และ verb tenses ส่วนไวยากรณ์ noun- pronoun agreement พัฒนาน้อยที่สุด ส่วนกลุ่มที่แก้งานเขียนด้วยตนเองสามารถพัฒนา ไวยากรณ์ได้เพียง 2 ชนิด คือ verb tenses และ subject-verb agreement