การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความต้องการการพัฒนาของคณาจารย์ ในสถาบันราชภัฏกลุ่มรัตนโกสินทร์ ตามภารกิจหลัก 6 ด้านของพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ พ.ศ. 2538 และเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลของคณาจารย์กับความต้องการการพัฒนาของ คณาจารย์ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยคือ ข้าราชการครูในสถาบันราชภัฏกลุ่มรัตนโกสินทร์ จำนวน 333 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบด้วยค่าที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า ในภาพรวมคณาจารย์มีความต้องการการพัฒนาต่อภารกิจหลัก 6 ด้าน ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า คณาจารย์มีความต้องการการพัฒนาในระดับมากทุกด้าน ซึ่งคณาจารย์ต้องการได้รับการพัฒนาด้านต่าง ๆ ตามลำดับจากมากไปน้อยดังนี้ 1) การให้ การศึกษาวิชาการและวิชาชีพชั้นสูง 2) การปรับปรุงถ่ายทอดและพัฒนาเทคโนโลยี 3) การวิจัย 4) การผลิตครูและส่งเสริมวิทยฐานะครู 5) การบริการวิชาการแก่สังคม 6) การทำนุบำรุง ศิลปวัฒนธรรม เมื่อพิจารณาถึงกิจกรรมการพัฒนาคณาจารย์ที่คณาจารย์ต้องการได้รับพบว่า คณาจารย์ ต้องการการศึกษาต่อมากที่สุดเป็นลำดับแรก รองลงมาคือได้รับการเผยแพร่ข่าวสารทางวิชาการ การไปทัศนศึกษาดูงาน การสอนแนะนำงาน การสัมมนาทางวิชาการ การประชุมเชิงปฏิบัติการ การประชุมอภิปราย และการปฐมนิเทศ ตามลำดับ ส่วนกิจกรรมที่คณาจารย์ต้องการเป็นลำดับ สุดท้ายคือ การโยกย้ายสับเปลี่ยนหน้าที่หรือเลื่อนตำแหน่งงาน เมื่อเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลพบว่า คณาจารย์ที่มีเพศ อายุ วุฒิการศึกษา อายุ ราชการ และคณะที่สังกัดแตกต่างกัน มีความต้องการการพัฒนาคณาจารย์ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนคณาจารย์ที่มีตำแหน่งทางวิชาการและสถาบัน ที่สังกัดแตกต่างกัน มีความต้องการการพัฒนาคณาจารย์แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 จากผลการวิจัย ผู้วิจัยได้เสนอแนะทางการพัฒนาคณาจารย์โดยพื้นฐานจากข้อค้นพบ ดังกล่าว การวางนโยบายการพัฒนาคณาจารย์จะต้องครอบคลุมถึงกรอบภารกิจหลักของสถาบัน ราภัฏ การพัฒนาจะต้องคำนึงถึงความต้องการและความแตกต่างของคณาจารย์แต่ละบุคคล เพื่อ ให้การพัฒนาตรงกับความต้องการและเกิดประสิทธิผลมากที่สุด