การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบสถานการณ์การทำงานและตัวกำหนดการทำงาน ของผู้หญิงจำแนกตามหมวดอาชีพ ข้อมูลที่นำมาวิเคราะห์สถานการณ์การทำงานของผู้หญิงได้ มาจากรายงานผลการสำรวจภาวะการทำงานของประชากร ปี พ.ศ. 2512-2540 ของ สำนักงานสถิติแห่งชาติ และข้อมูลที่วิเคราะห์อัตราการทำงานและตัวกำหนดการทำงานของ ผู้หญิง พบว่า การเติบโตทางเศรษฐกิจหลายปีที่ผ่านมาได้ส่งผลให้อัตราการเข้าร่วมแรงงาน ของผู้หญิงอย่างต่อเนื่องทั้งในเขตเมืองและเขตชนบท ผู้หญิงส่วนใหญ่ในเขตเมืองจะทำงาน ในภาคอุตสาหกรรมและบริการ แต่ในเขตชนบท กว่าร้อยละ 80 ของผู้หญิงยังคงทำงานใน ภาคเกษตรกรรมและเป็นแรงงานในครัวเรือนที่ไม่ได้รับค่าจ้าง เมื่อพิจารณาเฉพาะผู้หญิงที่ทำงาน พบว่า ในปี พ.ศ. 2537 และ 2541 แบบแผนงาน อาชีพของผู้หญิงมีลักษณะคล้ายกัน โดยผู้หญิงส่วนใหญ่ทำงานอยู่ในหมวดอาชีพเกษตรกรรม ค้าขาย และช่างฯ ตามลำดับ ส่วนที่เหลือ กระจายอยู่ในหมวดอาชีพงานวิชาชีพ บริการ และ เสมียน ส่วนการวิเคราะห์ตัวกำหนดการทำงานของผู้หญิงในหมวดอาชีพต่าง ๆ ด้วยสถิติถดถอย เชิงพหุ พบว่า อัตราการศึกษาระดับมัธยมศึกษาขึ้นไปของผู้หญิงมีอิทธิพลสูงที่สุด โดยมี ความสัมพันธ์ทางบวกต่ออัตราการทำงานของผู้หญิงในหมวดอาชีพเสมียน การค้า และงานอาชีพ และมีความสัมพันธ์ทางลบต่ออัตราการทำงานหมวดอาชีพเกษตรกรรม สำหรับอัตราการทำงาน ในตลาดแรงงานนอกระบบมีความสัมพันธ์ทางบวกต่ออัตราการทำงานของผู้หญิงในหมวด อาชีพเกษตรกรรม และการค้า และอัตราการย้ายถิ่นกับอัตราประชากรในเขตเมืองมีความ สัมพันธ์ทางบวกต่ออัตราการทำงานของผู้หญิงในหมวดอาชีพเสมียนและบริการ ส่วนตัวกำหนด อื่น ๆ ได้แก่ อัตราการว่างงาน ค่าจ้าง ขนาดครัวเรือน พบว่า อธิบายได้ไม่คงที่ทั้ง 2 ปีที่ศึกษา การศึกษานี้ สรุปได้ว่า การปรับเปลี่ยนโครงสร้างทางเศรษฐกิจตลอดจนการ เพิ่มการศึกษาแก่ผู้หญิงที่ผ่านมา ทำให้อัตราการทำงานของผู้หญิงสูงขึ้น และมีความหลาก หลายทางอาชีพมากขึ้น นัยเชิงนโยบายการพัฒนาผู้หญิงในแต่ละจังหวัดและภาคควรมุ่งเน้น การจัดการศึกษาให้สอดคล้องกับตลาดแรงงานทั้งในภาคเกษตรกรรมและนอกภาคเกษตรกรรม