งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาเรื่องการสื่อสารโน้มน้าวใจให้ชาวไทยปฏิบัติตามนโยบาย รัฐบาลของ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ศึกษากรณีรายการสนทนาระหว่างนายมั่น ชูชาติ และ นายคง รักไทย ซึ่งเป็นรายการวิทยุกระจายเสียงที่มีบทบาทสำคัญในการโน้มน้าวใจในขณะนั้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิธีการนำเสนอเนื้อหาเพื่อโน้มน้าวใจ ศึกษาจำนวนครั้งของการนำ เสนอเนื้อหาและลักษณะภาษาที่ใช้เพื่อโน้มน้าวใจในรายการดังกล่าว สำหรับวิธีการดำเนินวิจัย นั้นใช้การวิเคราะห์เนื้อหา กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาคือ บท (Script) ของรายการนี้ที่นำเสนอเรื่อง การให้ชาวไทยแต่งกายตามประกาศรัฐนิยมฉบับที่ 10 การให้เลิกกินหมาก และการให้เคารพธงชาติ ที่ออกประกาศในระหว่างวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2484 ถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2486 รวมทั้งหมด 76 ชุด จากนั้นจึงนำผลการศึกษาที่ได้วิเคราะห์โดยทฤษฎีจิตวิทยาการสื่อสารเรื่องแรงจูงใจและ การรับรู้ ผลการศึกษาพบว่าเนื้อหาเพื่อโน้มน้าวใจให้ผู้รับสารแต่งกายตามรัฐนิยม ฉบับที่ 10 นำเสนอด้วย ประเด็นแสดงความเป็นอารยชน ประเด็นป้องกันเอกราชของชาติ ประเด็นทำให้หญิงไทยสวยงาม ประเด็นทำให้ผู้อื่นอยากคบหาสมาคมด้วย และประเด็นแสดงความเป็นผู้มีเกียรติ นำเสนอเนื้อหาเพื่อ โน้มน้าวใจให้ผู้รับสารเลิกกินหมากด้วยประเด็นป้องกันโรคภัยต่าง ๆ ประเด็นทำให้ผู้อื่นอยากคบหา สมาคมด้วย ประเด็นผู้หญิงไทยสวยงามขึ้น ประเด็นแสดงความเป็นอารยชน และประเด็นล้มเลิก ประเพณีที่ไม่ใช่ประเพณีไทย และนำเสนอเนื้อหาโน้มน้าวใจให้ผู้รับสารเคารพธงชาติ ด้วยประเด็น แสดงความเป็นไทย ประเด็นแสดงความเป็นเอกราชของชาติไทย ประเด็นแสดงความเป็นอารยชน ประเด็นเคารพสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของชาติ และประเด็นให้ผู้อื่นอยากติดต่อและคบหาสมาคมด้วย เมื่อ วิเคราะห์พบว่าเนื้อหาทุกประเด็นเหล่านี้มีแรงจูงใจในสารเนื่องจากสอดคล้องกับความต้องการด้าน ความปลอดภัย (Safety Need), ความต้องการความรัก (Love and Belonging Need) และความต้องการได้รับการยกย่อง (Esteem Need) ซึ่งในทางจิตวิทยาการสื่อสารถือว่าลักษณะ เนื้อหาดังกล่าวเป็นแรงจูงใจให้ผู้รับสารปฏิบัติตาม ในด้านจำนวนครั้งของเนื้อหาที่นำเสนอพบว่าเนื้อหาทุกประเด็นที่กล่าวมีการนำเสนอหลายครั้ง มากน้อยไม่เท่ากันและยังมีการนำเสนออย่างต่อเนื่องด้วย ลักษณะดังกล่าวสอดคล้องกับทฤษฎี จิตวิทยาการสื่อสารเรื่องการรับรู้ที่ถือว่าสารที่มีความถี่สามารถเร้าความสนใจผู้รับสารให้มารับรู้ได้ สำหรับการใช้ภาษาพบว่ามีลักษณะเด่น 4 ประการด้วยกันคือ 1) การเลือกใช้คำและกลุ่มคำที่ให้ ความหมายเชิงหนักแน่นเป็นส่วนขยาย 2) การใช้ภาษาเปรียบเทียบให้เห็นภาพพจน์ 3) การใช้ภาษา สัมผัสคล้องจอง และ 4) การใช้การซ้ำคำเพื่อย้ำความสำคัญ