การเสื่อมการได้ยินเป็นภาวะหนึ่งที่พบได้บ่อยในผู้สูงอายุ ซึ่งก่อให้เกิด ปัญหาทั้งด้านการสื่อความหมาย จิตใจและสังคม การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ สำรวจความชุก หาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยต่าง ๆ กับการเสื่อมการได้ยิน ตลอดจนผล กระทบของการเสื่อมการได้ยินในด้านคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ เป็นการศึกษาภาคตัดขวาง สำรวจผู้สูงอายุ 60 ปีขึ้นไป ในอำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว จำนวน 250 คน ระหว่าง วันที่ 15 มกราคม - 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 โดยใช้แบบสัมภาษณ์ แบบวัดคุณภาพชีวิต และตรวจวัดการได้ยินด้วยเครื่องตรวจวัดการได้ยินชุมชน Impact Audiometer model 1001 ผลการศึกษาพบความชุกของการเสื่อมการได้ยิน ร้อยละ 29.6 ความสัมพันธ์ระหว่าง ปัจจัยที่ศึกษากับการเสื่อมการได้ยิน จากการวิเคราะห์ Stepwise Multiple logistic regression ปัจจัยด้านบุคคล ได้แก่ เพศชายเสี่ยงเป็น 3.12 เท่าของเพศหญิง อายุ 80 ปีขึ้นไป เสี่ยงเป็น 54.86 เท่าของช่วงอายุ 60-69 ปี ช่วงอายุ 70-79 ปี เสี่ยงเป็น 6.62 เท่าของช่วงอายุ 60-69 ปี ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม ได้แก่ การทำงานสัมผัสเสียงดัง เสี่ยงเป็น 2.80 เท่าของผู้ที่ไม่เคยทำงานสัมผัสเสียงดัง ระยะเวลาที่ทำงานสัมผัสเสียงดัง มากกว่า 10 ปี เสี่ยงเป็น 11 เท่าของผู้ที่ทำงานไม่เกิน 10 ปี (วิเคราะห์ตัวแปรเดี่ยว n=28) ปัจจัยด้านสุขภาพกาย ได้แก่ โรคหูน้ำหนวกเรื้อรังและโรคความดันโลหิตสูง เสี่ยงเป็น 8.37 และ 5.30 เท่าของผู้ที่ไม่เป็นโรค ตามลำดับ ผลกระทบของการเสื่อมการได้ยินในด้าน คุณภาพชีวิตพบว่า ผู้สูงอายุกลุ่มที่มีการเสื่อมการได้ยินในช่วงความถี่คำพูดมีคุณภาพชีวิต ต่ำกว่ากลุ่มที่มีการได้ยินในช่วงความถี่คำพูดปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p-value<0.0001 ข้อเสนอแนะจากการศึกษาครั้งนี้ ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม และปัจจัยด้านสุขภาพกาย สามารถป้องกันได้ในกลุ่มที่มีปัจจัยเสี่ยงตั้งแต่อายุยังน้อย และควรตรวจการได้ยินเป็น ระยะ ๆ สำหรับผู้สูงอายุที่มีการได้ยินเสื่อมแล้วควรได้รับการช่วยเหลือในการฟื้นฟู สมรรถภาพการได้ยิน เช่น การใช้เครื่องช่วยฟัง การฝึกฟัง การแนะแนวด้านจิตใจและสังคม โดยให้ครอบครัวและชุมชนมีส่วนร่วม