การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรู้และ พฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมของนักศึกษาสถาบันราชภัฎนครปฐม โดยศึกษาตัวแปร ด้านเพศ ภูมิลำเนาเดิม ชั้นปีที่ศึกษา สายวิชา การเป็นสมาชิกชมรม คะแนนเฉลี่ย การได้รับ ข้อมูลข่าวสาร และการให้คุณค่าแหล่งศิลปกรรม (สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม หมายถึง สิ่งต่างๆ ที่ล้อมรอบหรือบรรยากาศโดยรอบโบราณวัตถุสถาน รวมทั้งตัวโบราณวัตถุสถานด้วย) ศึกษา ความสัมพันธ์ของความรู้และพฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม ตลอดจนปัญหาและข้อ เสนอแนะในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม โดยใช้แบบทดสอบและแบบสอบถามเป็นเครื่องมือ ในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากนักศึกษาสถาบันราชภัฎนครปฐมจำนวน 400 คน สถิติที่ใช้ในการ วิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าสถิติร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าไคสแควร์ และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ 1. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมมาก และ ความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมขึ้นอยู่กับตัวแปรด้านเพศ ชั้นปีที่ศึกษา สาย วิชา การเป็นสมาชิกชมรม การได้รับข้อมูลข่าวสาร และการให้คุณค่าแหล่งศิลปกรรม อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่ไม่ขึ้นอยู่กับตัวแปรด้านภูมิลำเนาเดิม คะแนนเฉลี่ย อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2. กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีพฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมมาก และพฤติกรรม การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมขึ้นอยู่กับตัวแปรด้านชั้นปีที่ศึกษา สายวิชา การเป็นสมาชิก ชมรม และการให้คุณค่าแหล่งศิลปกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่ไม่ขึ้นอยู่กับตัวแปร ด้านเพศ คะแนนเฉลี่ย การได้รับข้อมูลข่าวสาร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3. ความรู้และพฤติกรรมการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมของนักศึกษาสถาบันราชภัฎนครปฐม มีความสัมพันธ์กันในทางบวก จากการวิจัย พบว่า นักศึกษามากกว่าร้อยละ 50 ของนักศึกษาทั้งหมดมีความรู้และพฤติกรรม การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมอยู่ในระดับน้อยและปานกลาง ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับ การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม จึงสมควรแก้ปัญหาโดยการวางแผน ส่งเสริม เผยแพร่ความรู้ ความเข้าใจในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมให้มากขึ้น เป็นแนวทางที่ก่อให้เกิดการอนุรักษ์ สิ่งแวดล้อมสิลปกรรมที่ยั่งยืนตลอดไป