การวิจัยนี้แสดงให้เห็นการปรับตัวทางสมรรถภาพร่างกายและระบบประสาท และกล้ามเนื้อต่อกิจกรรมการเคลื่อนไหวทางร่างกายระยะเวลานานในคนที่สูญเสียอวัยวะ ทางการมองเห็นหรือการได้ยินเทียบกับบุคคลปกติ และวิเคราะห์ผลของการเล่นกีฬาหรือ ออกกำลังกายต่อตัวแปรข้างต้น โดยศึกษาวัยรุ่นชายอายุ 15-18 ปี จำนวน 72 คน ที่มี ความพิการทางการมองเห็นหรือทางการได้ยินตั้งแต่กำเนิดและที่ไม่มีความพิการ ทั้งนี้ ประกอบด้วยกลุ่มที่ฝึกและไม่ฝึกซ้อมกีฬาและจัดกลุ่มตามระดับของการใช้ออกซิเจนสูงสุด (สูงและต่ำ) โดยได้สัมภาษณ์หาข้อมูลกิจกรรมในยามว่างและการเล่นกีฬาที่เน้นความ อดทนในช่วง 3-6 เดือนก่อนการทดลอง สำหรับแบบทดสอบเกี่ยวกับความจำต่าง ๆ ซึ่ง คิดค้นใหม่ได้รับการหาความเที่ยงตรงของเครื่องมือจากนักเรียนชายที่ไม่ใช่กลุ่มทดลอง อีก 30 คนจนแน่ใจก่อนนำมาใช้วิจัยในอาสาสมัครข้างต้น ข้อมูลถูกวิเคราะห์ทางสถิติ และยืนยันด้วยการเปรียบเทียบกับกลุ่มที่มีการจัดกลุ่มจากการวัดระดับการใช้ออกซิเจน สูงสุด จะเห็นได้ว่านักกีฬาคนปกติมีสมรรถภาพทางร่างกายสูงมีความไวของประสาทต่อ การกระตุ้นทุกระบบ ขณะที่นักกีฬาที่พิการจะมีการปรับตัวทางระบบประสาทการมองเห็น หรือการได้ยินทดแทนแต่ไม่เท่าเทียมกับนักกีฬาปกติที่มีการทดลองขณะปิดตาหรือปิดหู ชั่วคราว ระบบรับสัมผัสมีการพัฒนาน้อยกว่าการพัฒนาของระบบการมองเห็นในกลุ่มที่ พิการทางการได้ยินขณะที่การพัฒนาระบบรับสัมผัสใกล้เคียงกับการพัฒนาระบบการได้ยิน ในกลุ่มที่พิการทางการมองเห็น นอกจากนี้ยังพบว่าการออกกำลังกายช่วยทำให้ความเข้าใจ ต่อการฟัง-พูด-อ่าน-เขียน-สัมผัส ได้ดีขึ้นในคนพิการทางการมองเห็นและทางการได้ยิน ข้อมูลนี้บ่งชี้ว่าการออกกำลังกายอาจช่วยให้ผู้พิการมีชีวิตที่เป็นปกติสุขมากขึ้นถ้าออก กำลังกายอย่างเพียงพอในสัดส่วนที่เหมาะสมร่วมกับการจัดสิ่งแวดล้อมที่ดีในช่วงแรกเกิด จนถึงช่วงเจริญวัยของพัฒนาการการมองเห็นและการได้ยิน