แอนทราควิโนนเป็นสารที่นำมาใช้ประโยชน์เป็นยาระบายและใช้ทาภายนอกแก้โรคผิวหนัง พบมากในพืชหลายสกุลรวมทั้งสกุลแคสเซีย ในการเปรียบเทียบปริมาณแอนทราควิโนนในพืชสกุล แคสเซีย 4 ชนิด ได้แก่ ขี้เหล็ก คูน ชุมเห็ดเทศ และทรงบาดาล ซึ่งเก็บจาก 4 ภูมิภาค ใน ช่วงฤดูร้อน ฤดูฝน และฤดูหนาว โดยใช้ UV-vis spectrophotomerter เพื่อหาปริมาณ total anthraquinone และ total anthraquinone glycoside และใช้ TLC densitometer หาปริมาณ major anthraquinone ผลการวิจัยพบว่า ชนิดของแคสเซีย แหล่งที่ปลูก และฤดูกาล จะมีผลต่อปริมาณแอนทราควิโนนอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.001) แคสเซียที่ให้ปริมาณแอนทราควิโนน สูงสุดคือชุมเห็ดเทศ (1.33%) รองลงมาคือ ใบคูน (0.57%) ฝักคูน (0.6%) ขี้เหล็ก (0.12%) และทรงบาดาล (0.04%) ตามลำดับ โดยชุมเห็ดเทศและคูนให้ปริมาณแอนทราควิโนนสูงพอที่จะนำ มาใช้พัฒนาเป็นยาได้ ฤดูกาลที่ชุมเห็ดเทศที่ปลูกในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลาง และภาคใต้มีปริมาณแอนทราควิโนนสูงคือ ฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูร้อน และฤดูหนาว ตามลำดับ ในขณะที่ ใบคูน ซึ่งเก็บจากแหล่งในภาคต่างๆ เช่นเดียวกันมีปริมาณแอนทราควิโนนสูงในฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูหนาว และฤดูร้อนตามลำดับ ในการศึกษารูปแบบไซโมแกรมของแคสเซียจากเอนไซม์ 4 ชนิด คือ esterase (EST), phosphogluconate dehydrogenase (PGD), shikimate dehydrogenase (SKD) และ alcohol dehydrogenase (ADH) โดยใช้ vertical polyacrylamide gel electrophoresis พบว่า รูปแบบไซโมแกรมของเอนไซม์บางชนิดใช้จำแนกความแตกต่างภายในแคสเซียชนิดเดียวกันได้ รูปแบบไซโมแกรมของ EST ให้จำนวน phenotype สูงสุดในแคสเซียทั้ง 4 ชนิด ในขณะที่ ADH และ PGD ไม่ให้ความแตกต่างของรูปแบบไซโมแกรมจาก 4 แหล่งทั้งในคูนและชุมเห็ดเทศ นอกจากนี้ ผลการศึกษายังได้แสดงให้เห็นถึงรูปแบบหลักของไซโมแกรมในแคสเซียทั้ง 4 ชนิด ซึ่งสามารถใช้ ในการจำแนกชนิดของแคสเซียได้