ปัญหาแผลเรื้อรัง เช่น แผลหายช้า มีการติดเชื้อ แผลลุกลามขยายขนาดใหญ่ขึ้นอาจมีผล มาจากการดูแลแผลที่ไม่ถูกต้องของผู้ป่วย ซึ่งอาจเกิดจากอุปสรรคในการดูแลแผล ทำให้แผลหายช้า หรือไม่หาย แต่การดูแลแผลที่ถูกต้องและการมีปัจจัยส่งเสริมในการดูแลแผลจะช่วยทำให้แผลหาย ผู้ศึกษาจึงมีความสนใจศึกษาปัจจัยส่งเสริมและอุปสรรคในการดูแลแผลเรื้อรังตามการรับรู้ของ ผู้ป่วย การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการดูแลแผลเรื้อรังของผู้ป่วย และศึกษาปัจจัยส่งเสริม และอุปสรรคในการดูแลแผลเรื้อรังตามการรับรู้ของผู้ป่วย โดยเลือกศึกษาใน 4 ด้าน คือ ด้าน การดูแลผิวหนังบริเวณรอบๆ แผล ด้านการดูแลการไหลเวียนเลือดบริเวณแผล ด้านการป้องกัน เชื้อโรคและสิ่งแปลกปลอมเข้าสู่บาดแผล และด้านการรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ในระยะ ที่มีบาดแผล กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยแผลเรื้อรังที่มารับการทำแผล ตั้งแต่ครั้งที่ 2 ขึ้นไปที่ ห้องชะแผล แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศิริราช จำนวน 50 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบ สัมภาษณ์ ซึ่งประกอบด้วยข้อมูลส่วนบุคคล การดูแลแผลเรื้อรังของผู้ป่วย ปัจจัยส่งเสริมและ อุปสรรคในการดูแลแผลเรื้อรังตามการรับรู้ของผู้ป่วยทั้ง 4 ด้าน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการจัด หมวดหมู่แจกแจงความถี่และคำนวณค่าร้อยละ ผลการศึกษาพบว่า ผู้ป่วยส่วนใหญ่ปฏิบัติถูกต้องในการดูแลแผลโดยรวมอยู่ในระดับพอใช้ ผู้ป่วยไม่โกนขนหรือดึงขนบริเวณแผลออกร้อยละ 80 หลีกเลี่ยงการกดทับนานๆ บริเวณแผลร้อยละ 72 ไม่ใส่น้ำยาหรือสารอื่นที่เป็นอันตรายต่อแผลร้อยละ 60 หลีกเลี่ยงการแกะสะเก็ดรอบแผลออก ร้อยละ 32 ไม่ใช้แอลกอฮอล์หรือยาฆ่าเชื้อโรคทารอบแผลบ่อยๆ ร้อยละ 40 และรับประทานอาหาร ประเภทเนื้อสัตว์ ไข่ เพียงร้อยละ 28 ในระยะที่มีบาดแผล ในด้านปัจจัยส่งเสริมในการดูแลแผล เรื้อรังตามการรับรู้ของผู้ป่วยพบว่า ปัจจัยส่งเสริมในการดูแลแผลโดยรวมเหมือนกันมากที่สุด คือ การมีความรู้เกี่ยวกับการดูแลแผลและมีอุปนิสัยที่ดีในการดูแลแผล ปัจจัยส่งเสริมอันดับรอง ลงมาคือ การใกล้สถานบริการสุขภาพ ตำแหน่งแผลสะดวกต่อการดูแล และการมีญาติมีคนดูแลใกล้ชิด ปัจจัยส่งเสริมอื่นๆ คือ กลัวคนอื่นรังเกียจการมีแผล ไม่มีความเชื่อเกี่ยวกับอาหารแสลง และ การรับประทานอาหารเสริม ด้านอุปสรรคในการดูแลแผลเรื้อรังพบว่าผู้ป่วยมีอุปสรรคเหมือนกัน มากที่สุดคือ การไม่มีความรู้เกี่ยวกับการดูแลแผล รองลงมาคือการมีอุปนิสัยที่ไม่ดีในการดูแล ผิวหนังและอุปนิสัยไม่ชอบรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ อาชีพของผู้ป่วย ตำแหน่งแผลที่ไม่สะดวก ต่อการดูแล สุขภาพที่อ่อนแอ อุปสรรคอื่นๆ คือ ความเชื่อที่ผิด ไม่มีญาติดูแล ไกลต่อสถานบริการ สุขภาพ และปัญหาทางด้านการเงิน ดังนั้นผู้ศึกษาจึงมีข้อเสนอแนะ ควรให้ความรู้การดูแลแผลในด้านต่างๆ แก่ผู้ป่วยโดย เน้นการดูแลแผลด้านที่ปฏิบัติถูกต้องอยู่ในระดับพอใช้ หรือไม่ดี ให้มีการดูแลแผลที่ถูกต้องเพื่อ ทำให้แผลหายในระยะเวลาอันเหมาะสมส่งเสริมการทำแผลด้วยตนเอง ช่วยลดหรือขจัดอุปสรรค ต่างๆ ในการดูแลแผล ที่พบจากการศึกษาให้ลดน้อยลง พร้อมกับสนับสนุนปัจจัยส่งเสริมในการดูแล แผลที่ดีอยู่แล้วให้ดำรงต่อไป