การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลการเตรียมผู้เลี้ยงดูต่อการลดความ วิตกกังวลจากการแยกจากของผู้ป่วยเด็กและผู้เลี้ยงดู การเลือกกลุ่มตัวอย่างเป็นแบบเจาะจง คือเป็นผู้ป่วยเด็กอายุ 2-5 ปี และผู้เลี้ยงดู จำนวน 60 คู่ จากหอผู้ป่วยเด็กอายุรกรรมสามัญ และหอผู้ป่วยเด็กโรคหู-ตา-คอ-จมูก สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี ระหว่างเดือน เมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ.2542 ทั้งนี้ผู้วิจัยได้แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็นสองกลุ่มคือ กลุ่ม ควบคุม 30 คู่ และกลุ่มทดลอง 30 คู่ โดยจับคู่ให้ผู้ป่วยเด็กทั้งสองกลุ่มมีลักษณะของอายุ เพศ และชนิดของการเจ็บป่วยที่เหมือนกัน ในการศึกษาครั้งนี้กลุ่มควบคุมจะไม่ได้รับการ เตรียมผู้เลี้ยงดู ในขณะที่กลุ่มทดลองได้รับการเตรียมผู้เลี้ยงดูโดยผู้วิจัยตามแผนการ เตรียมผู้เลี้ยงดู และคู่มือเตรียมผู้เลี้ยงดูเป็นเวลา 3 ครั้ง ในวันแรกของการเข้าอยู่ โรงพยาบาลเป็นเวลา 20-30 นาที และอีกสองครั้งครั้งละ 10-15 นาทีในวันที่สองและสาม เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินความวิตกกังวลจากการแยกจากของผู้ป่วยเด็กและผู้เลี้ยงดูคือ แบบสังเกตปฏิกิริยาแยกจากของผู้ป่วยเด็ก และแบบประเมินความวิตกกังวลจากการแยกจาก ของผู้เลี้ยงดู (MSAS, Subscale 1,2) ซึ่งจะใช้ประเมินในช่วงบ่ายของวันแรกและวันที่ สามของการอยู่โรงพยาบาล ผลการวิจัยพบว่าผู้ป่วยเด็กและผู้เลี้ยงดูในกลุ่มที่ได้รับการเตรียมผู้เลี้ยงดู มีความ วิตกกังวลจากการแยกจากน้อยกว่ากลุ่มที่ไม่ได้รับการเตรียมผู้เลี้ยงดูอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ดังนั้นผลของการเตรียมผู้เลี้ยงดูสามารถลดความวิตกกังวลจากการแยกจากของ ผู้ป่วยเด็กและผู้เลี้ยงดูได้