การศึกษาภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของรูปแบบอาหารบริโภคและความหนาแน่น ของกระดูกในสตรีไทยวัยหมดประจำเดือนที่บริโภคและไม่ได้บริโภคอาหารมังสวิรัติทั้งสองกลุ่ม จับคู่โดยใช้จำนวนปีที่หมดประจำเดือน ((+,-)2 ปี) โดยกลุ่มที่บริโภคอาหารมังสวิรัติอาศัย อยู่ในชุมชนพุทธสถานสันติอโศกและปฐมอโศก จำนวน 30 คน กลุ่มที่ไม่ได้บริโภคอาหารมังสวิรัติ เป็นสมาชิกชมรมผู้สูงอายุจากโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าและโรงพยาบาลศิริราช จำนวน 30 คน การ เก็บข้อมูลประกอบด้วยการสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป ความถี่อาหารบริโภคและการวัดความหนาแน่นของ กระดูกบริเวณข้อมือ เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของพลังงาน สารอาหารและความหนาแน่นของกระดูก ระหว่างสตรีทั้งสองกลุ่มโดยใช้สถิติ paired-t-test ผลการศึกษาพบว่าค่าเฉลี่ยความหนาแน่นของกระดูกและความเสี่ยงของภาวะกระดูกพรุนในสตรี ทั้งสองกลุ่มแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ แบบแผนการบริโภคของกลุ่มบริโภคอาหาร มังสวิรัติประเมินจากความถี่สูงสุด 10 อันดับแรก ได้แก่ ข้าวสวยกล้อง เต้าหู้แข็ง ซีอิ้ว ขาว ข้าวต้มกล้อง งาดำ กล้วยน้ำว้าสุก ส้มเขียวหวาน น้ำเต้าหู้ เห็ดนางฟ้าและเห็ดฟาง ส่วน กลุ่มที่ไม่ได้บริโภคอาหารมังสวิรัติ ได้แก่ ข้าวสวย ส้มเขียวหวาน หมูเนื้อแดงผัด ซีอิ้ว ขาว น้ำปลา ข้าวสวยกล้อง หมูเนื้อแดงต้ม กล้วยน้ำว้าสุก น้ำเต้าหู้และสับปะรด กลุ่มบริโภค อาหารมังสวิรัติมีค่าเฉลี่ยของโปรตีนจากพืช เส้นใยอาหารและธาตุเหล็กสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (p<0.05) ส่วนกลุ่มที่ไม่ได้บริโภคอาหารมังสวิรัติมีค่าเฉลี่ยของพลังงาน โปรตีน จากสัตว์ คาร์โบไฮเดรต แคลเซียม และวิตามินบี 1 สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) การบริโภคอาหารที่มีส่วนประกอบของโปรตีน แคลเซียม และฟอสฟอรัสในปริมาณที่แตกต่างกันเป็น เวลานาน ทำให้เกิดผลต่อความหนาแน่นของกระดูก