การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบัญญัติที่ปรากฎในคัมภีร์พระวินัยปิฏก บทบาทการปฏิบัติหน้าที่ของพระวินยาธิการ และปัญหาอุปสรรคข้อแนะนำในการปฏิบัติหน้าที่ จากการศึกษาภาคเอกสาร พบว่า พระวินัยที่ปรากฎในพระวินัยปิฏกมีการบัญญัติมาตั้งแต่ สมัยพุทธกาล โดยบัญญัติขึ้นเป็นสิกขาบทแต่ละข้อภายหลังจากการกระทำความผิดของพระภิกษุ ผ่านการสอบสวนและพิจารณาตัดสินของคณะสงฆ์ โดยมีพระพุทธเจ้าในฐานะประมุขสงฆ์ประกาศ ให้คณะสงฆ์รับรองเป็นข้อห้ามและระเบียบแห่งการปฏิบัติ หากมีการล่วงละเมิดอื่นๆ ก็จะทรง บัญญัติเพิ่มเติมเรียกว่า "อนุบัญญัติ" สิกขาบทเหล่านี้ ได้ใช้เป็นกรอบแห่งการประพฤติของ พระสงฆ์ ตลอดจนมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งได้รับการยอมรับเป็นกฎบัตรสำหรับอ้างอิงและใช้ในการ ปกครองคณะสงฆ์ให้เกิดความสงบเรียบร้อย ผลการศึกษาภาคสนาม โดยใช้แบบสอบถามถามพระวินยาธิการซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 143 รูป วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ นอกจากนี้ได้สัมภาษณ์แบบเจาะลึกพระวินยาธิการ เขตจำนวน 8 รูป ในกรุงเทพมหานคร พระวินยาธิการส่วนใหญ่มีความเห็นที่สอดคล้องกันว่า พระ วินัยบัญญัติว่าด้วยระเบียบแห่งความประพฤติของพระสงฆ์ในการดำเนินไปสู่เป้าหมายของพระ พุทธศาสนา ควรใช้พระวินัยในการดูแลความประพฤติของพระสงฆ์และพิจารณาความผิด ส่วน บทบาทของพระวินยาธิการส่วนใหญ่ทำหน้าที่ในการสอดส่องดูแลพระสงฆ์ที่ประพฤติผิดและร่วม พิจารณาตัดสินอธิกรณ์ ปัญหาอุปสรรคและข้อเสนอแนะของพระวินยาธิการในการปฏิบัติหน้าที่ พบว่า สิ่งอำนวย ความสะดวกไม่เพียงพอและไม่ทันสมัย เช่น พาหนะและอุปกรณ์สื่อสารต่างๆ รวมถึงงบประมาณ ต้องการผู้ร่วมออกปฏิบัติงาน และได้เสนอแนะให้ฆราวาสและข้าราชการเข้ามามีส่วนร่วมในการ ปฏิบัติหน้าที่