การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาคือ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อ ความพึงพอใจในการใช้บริการรถไฟของผู้โดยสารรถยนต์ส่วนบุคคล รถเมล์และรถตู้ และรถไฟชานเมือง และเพื่อศึกษา วิเคราะห์ นโยบาย แผนงาน โครงการในการจัดการ เดินรถไฟชานเมือง ประชากรกลุ่มศึกษามี 2 กลุ่มใหญ่คือ 1) กลุ่มผู้โดยสารรถยนต์ ส่วนบุคคล รถเมล์ รถตู้ และรถไฟในพื้นที่ศึกษา คือ เขตตลิ่งชัน และอำเภอพุทธมณฑล และผู้โดยสารรถไฟชานเมืองในเส้นทางชานเมืองอื่น จำนวน 641 ราย 2) กลุ่ม เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในการจัดการเดินรถไฟชานเมือง จำนวน 10 ท่าน เครื่องมือที่ใช้ ในการศึกษาคือ แบบสอบถาม (Questionnaire) และแบบสัมภาษณ์ระดับลึก (Indepth Interview) ทำการวิเคราะห์และประมวลผลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป สำหรับงานวิจัยทางสังคมศาสตร์ (SPSS/PC+) สถิติที่ใช้ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์สมการถดถอย (Stepwise Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อความพึงพอใจในการใช้บริการรถไฟชานเมือง ของผู้โดยสารรถยนต์คือ ค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ผู้โดยสารรถเมล์และรถตู้ คือ 1) การช่วยลดปัญหาจราจร 2) วิธีการเดินทางจากป้ายรถเมล์รถตู้ไปยังจุดหมายปลายทาง 3) ระยะทางจากที่พักไปยังจุดหมายปลายทาง ผู้โดยสารรถไฟสายกรุงเทพ-ศาลายา และธนบุรี-ศาลายา ไม่มีปัจจัยใดมีผลต่อความพึงพอใจ แนวทางในการจัดการเดินรถไฟคือ 1) การจัดการเดินรถให้ตรงตามเวลา 2) การเพิ่มความถี่ในการให้บริการรถไฟ 3) การรักษาความสะอาดบริเวณสถานีและใน โบกี้รถไฟ 4) การพัฒนาการเดินทางเข้า-ออกสถานี 5) การลดค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ด้วยรถไฟ 6) การพัฒนาสถานีรถไฟ 7) การตรวจเช็คสภาพเครื่องยนต์และหัวรถจักร 8) การให้งบประมาณแก่การรถไฟในการพัฒนาองค์กร 9) การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน 10) การพัฒนาประสิทธิภาพการให้บริการ ผลการศึกษาครั้งนี้ จะเป็นแนวทางในการจัดการ เดินรถไฟเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนในทุกกลุ่มอย่างแท้จริง และมีผลต่อ การลดการใช้รถบนท้องถนน และลดปัญหาการจราจร