การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปนเปื้อนของโครเมียมในดินบริเวณ ป่าชายเลนที่ได้รับอิทธิพลจากน้ำทิ้งของโรงงานอุตสาหกรรมฟอกหนังในเขตพื้นที่ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ โดยใช้การวิจัยแบบปฏิบัติจริงภาคสนามและการ วิเคราะห์ผลในห้องปฏิบัติการ ทำการเก็บตัวอย่างดินของพื้นที่ป่าชายเลนที่ได้รับ อิทธิพลจากน้ำทิ้งโดยตรง เปรียบเทียบกับพื้นที่อุตสาหกรรมและพื้นที่ชุมชนที่ไม่ได้รับ อิทธิพลจากน้ำทิ้ง เพื่อศึกษาปริมาณการปนเปื้อนของโครเมียมในดินของแต่ละพื้นที่ และทำการศึกษาโครเมียม 2 รูปคือ รูปของโครเมียมที่ดูดซับดูดซึมในดินและรูปที่ ละลายน้ำได้ เนื่องจากเป็นรูปที่สามารถเคลื่อนที่ได้ในสิ่งแวดล้อม ลักษณะทางกายภาพ และทางเคมีที่นำมาพิจารณาว่ามีผลต่อการปนเปื้อนของโครเมียม ได้แก่ อนุภาคดินเหนียว อินทรียวัตถุ ความจุแลกเปลี่ยนแคตไอออน ความชื้นดิน ความเป็นกรดเป็นด่างและอุณหภูมิดิน การวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างพื้นที่ของลักษณะทางกายภาพและทางเคมี ใช้สถิติ การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way analysis of variance) อีกทั้งทำการเก็บตัวอย่างน้ำทิ้งที่ผ่านการบำบัดแล้วประกอบเป็นข้อมูลสนับสนุน ผลการวิจัย พบว่า พื้นที่ป่าชายเลนที่ได้รับอิทธิพลจากน้ำทิ้งโดยตรงมีปริมาณ โครเมียมสูงกว่าพื้นที่อุตสาหกรรมและพื้นที่ชุมชนที่ไม่ได้รับอิทธิพลจากน้ำทิ้ง และ มีปริมาณโครเมียมเกินเกณฑ์มาตรฐานโลหะหนักที่ยอมรับได้สูงสุด ในการพิจารณา ลักษณะทางกายภาพและทางเคมีที่มีผลต่อการดูดซับ พบว่า อนุภาคดินเหนียว อินทรีย์วัตถุ และความจุแลกเปลี่ยนแคตไอออนของแต่ละพื้นที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ ความเชื่อมั่น 95% ทำให้ความสามารถในการดูดซับโครเมียมของทั้งสามพื้นที่ไม่มี ความแตกต่างกัน และพบว่าความชื้นดินเป็นพารามิเตอร์ที่มีผลต่อการดูดซึม เนื่องจาก ความชื้นดินของแต่ละพื้นที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ทำให้ความสามารถในการดูดซึมโครเมียมของทั้งสามพื้นที่มีความแตกต่างกัน โดยพื้นที่ ป่าชายเลนมีการดูดซึมโครเมียมในดินสูงกว่าพื้นที่อุตสาหกรรมและพื้นที่ชุมชน เนื่องจาก พื้นที่ป่าชายเลนได้รับอิทธิพลจากน้ำทิ้งและน้ำทะเลทำให้ดินมีความชื้นสูงกว่าพื้นที่ อุตสาหกรรมและพื้นที่ชุมชน ลักษณะทางกายภาพและทางเคมีของดินที่มีผลต่อการละลายน้ำ พบว่า ความเป็นกรดเป็นด่างไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95% ทำให้ความสามารถในการละลายน้ำได้ของโครเมียมไม่มีความแตกต่างกัน ส่วนความชื้น ดินและอุณหภูมิของแต่ละพื้นที่ ถึงแม้ว่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95% แต่ไม่ได้มีผลทำให้การละลายน้ำได้ของโครเมียมในทั้งสามพื้นที่แตกต่างกัน ส่วน คุณภาพน้ำทิ้งของเขตประกอบการอุตสาหกรรมพบว่า บีโอดี ซีโอดี ปริมาณของแข็ง แขวนลอย ปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำได้ ไนโตรเจนทั้งหมด โครเมียมไตรวาเลนซ์ และโครเมียมเฮกซะวาเลนซ์ มีค่าเกินเกณฑ์มาตรฐาน พรบ.โรงงาน พ.ศ.2535 ยกเว้นความเป็นกรดเป็นด่างและอุณหภูมิน้ำเท่านั้นที่มีค่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน