ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (Descriptive Research) เพื่อ ศึกษาการนำหลักพุทธวิธีมาใช้ในการป้องกันและแก้ไขปัญหาสารเสพติด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ ในการศึกษา คือ ผู้ติดสารเสพติดจำนวน 96 คน โดยใช้แบบสอบถาม 90 คน และการ สัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ 6 คน ที่มาเข้ารับการบำบัดรักษาที่วัดอินทาราม จ.สมุทรสงคราม และการสัมภาษณ์ผู้นำศาสนาจำนวน 6 ท่าน ในเขตกรุงเทพมหานคร ผลจากการวิจัยพบว่า การติดสารเสพติดได้เพิ่มปริมาณมากขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่ม วัยรุ่นชาย ที่มีอายุระหว่าง 16-25 ปี สาเหตุที่ใช้สารเสพติดส่วนใหญ่ คือ ความอยากลอง ประกอบกับเพื่อนชักชวน มีการคบเพื่อนที่ใช้สารเสพติดมากถึงร้อยละ 90 แหล่งสารเสพติด ที่ได้รับจากเพื่อน ร้อยละ 65.6 และยังมีการค้าขายสารเสพติดในบริเวณที่อยู่อาศัย ร้อยละ 77.8 ส่วนในการบำบัดรักษาผู้ติดสารเสพติด พบว่า ทางวัดใช้ยาสมุนไพรควบคู่ กับการใช้สัจจะ กลุ่มตัวอย่างมีความเชื่อว่า หลักธรรมทางศาสนาจะเป็นเครื่องควบคุม กาย วาจา ใจ ได้เป็นอย่างดี ทำให้เกิดความละอายและเกรงกลัวต่อบาป และเป็นเครื่อง ยึดเหนี่ยวจิตใจได้เป็นอย่างดี ส่วนพุทธวิธีที่นำมาใช้ในการแก้ไขปัญหา คือ หลักใหญ่ในเรื่องของ ศีล สมาธิ ปัญญา การเลือกคบคนดี การอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม การเข้าใจกฎและผลของกรรม และการมีสัจจะ ผลของการวิจัยแสดงให้เห็นว่า หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาให้หนทางใน การดำเนินชีวิตที่ดีขึ้น โดยเฉพาะสัจจะจะเป็นสิ่งคอยเหนี่ยวรั้งจิตใจไม่ให้กลับไป เสพย์ซ้ำอีก และสามารถกลับตัวเป็นพลเมืองที่ดีของสังคมต่อไป ส่วนในการป้องกันและแก้ไขปัญหาสารเสพติด ผู้นำศาสนาเห็นว่า ควรมีการร่วมมือ กันหลายๆ ฝ่าย เช่น ครอบครัว โรงเรียน ชุมชน สื่อมวลชนและสถาบันศาสนา