การตรวจสอบและบำรุงรักษาเครื่องช่วยหายใจอย่างมีมาตรฐาน ผู้ใช้สามารถพบ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นได้แต่เนิ่นๆ และสามารถป้องกันผู้ป่วยจากอันตรายที่รุนแรงได้ ผู้วิจัยจึงตั้งใจจะประเมินสมรรถภาพของเครื่องช่วยหายใจ 26 เครื่องที่ถูกใช้งานมานาน มากกว่า 2 ปีในหอผู้ป่วยวิกฤติ โรงพยาบาลศิริราช เครื่องช่วยหายใจที่ศึกษาส่วนใหญ่ มีอายุการใช้งาน 6 ปี (16 เครื่อง) มีเพียง 3 เครื่อง ที่มีอายุมากกว่า 6 ปี และ 6 เครื่องที่มีอายุการใช้งานน้อยกว่า 6 ปี ข้อมูลที่ต้องการศึกษาส่วนใหญ่ได้จากเครื่อง ที่มีอายุ 6 ปี กลุ่มตัวอย่างคือเครื่องช่วยหายใจรุ่นที่ 3, 26 เครื่อง 5 ชนิด: CPU-1, Hamilton Veolar, Puritan Bennett 7200a, Adul Star, Servo 900C และ Servo 900E ในระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ.2540 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ.2540 เครื่องมือที่ใช้ตรวจสอบเครื่องช่วยหายใจ คือ Ventilator tester VT-2 (Bio-Tek) และ Oxygen analyzer No.5577 (Hudson RCI) การประเมินกระทำโดยการเปลี่ยน ค่าตัวแปรทั้ง 5 คือ tidal volume, flow rate, respiratory rate, PEEP และ oxygen concentration ช่วงหายใจเข้า ค่าที่วัดได้จะถูกประเมินตามมาตรฐานเครื่อง ช่วยหายใจ ANSI Z79.7-1976 (American National Standard Breathing Machines for medical use) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยอัตราร้อยละและความสัมพันธ์ ระหว่างชั่วโมงการใช้งานกับค่าความคลาดเคลื่อน มี 15 เครื่องที่คลาดเคลื่อน ค่า flow rate ที่วัดได้จากเครื่องเหล่านี้ต่ำกว่าค่าที่ตั้งไว้ 18.6% เครื่องทั้งหมดนี้ไม่เป็นที่ ยอมรับตามมาตรฐาน ANSI (flow ต้องอยู่ในช่วง (+,-)10% ของค่าที่ตั้ง) เครื่อง ช่วยหายใจ 6 เครื่อง คลาดเคลื่อนใน PEEP ค่าที่วัดได้มากกว่าค่าที่ตั้งไว้ 13.6% เครื่องเหล่านี้ไม่เป็นที่ยอมรับตามมาตรฐาน ANSI (PEEP ต้องอยู่ในช่วง (+,-)15% ของค่าที่ตั้ง) เครื่องทั้งหมดมีความแม่นยำใน respiratory rate และ oxygen concentration ค่าความคลาดเคลื่อนของทุกตัวแปร ไม่สัมพันธ์กับชั่วโมงการใช้งานของเครื่องช่วย หายใจ (P>0.05) นั่นคือความคลาดเคลื่อนที่มากกว่าสามารถพบในทุกช่วงของชั่วโมง การใช้งาน