โรคความดันโลหิตสูงเป็นโรคที่เรื้อรังมักพบในผู้สูงอายุ มีผลกระทบต่อทางด้าน ร่างกาย จิตใจ สังคม การมีพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพที่ถูกต้องเหมาะสมจะส่งผลให้เป็น ผู้ที่มีคุณภาพชีวิตที่ดี การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ ของผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ประโยชน์ของ การกระทำและการรับรู้อุปสรรคของการกระทำพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ โดยกลุ่มตัวอย่าง เป็นผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคความดันสูง ซึ่งมารับ การตรวจรักษาต่อเนื่องที่คลินิกความดันโลหิตสูง ของโรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาล จุฬาลงกรณ์ และโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า จำนวน 100 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดย การสัมภาษณ์ตามแบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล พฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ การรับรู้ประโยชน์ และการรับรู้อุปสรรคของการกระทำ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการคำนวณค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบน มาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยครั้งนี้พบว่าพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูง ทั้ง 6 ด้าน โดยรวมอยู่ในระดับดี การรับรู้ประโยชน์ของการกระทำมีความสัมพันธ์ทางบวก กับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=.421, p<.001) การรับรู้ อุปสรรคของการกระทำมีความสัมพันธ์ทางลบกับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (r=-.440, p<.001) ผลการวิจัยครั้งนี้สรุปได้ว่าผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูงที่รับรู้ถึงประโยชน์ ของการกระทำอยู่ในระดับดีจะมีพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพอยู่ในระดับดี ผู้สูงอายุโรค ความดันโลหิตสูงที่มีการรับรู้ว่าอุปสรรคน้อยจะมีพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพอยู่ในระดับดี เช่นกัน ดังนั้นผู้วิจัยจึงเสนอแนะว่าพยาบาลควรส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีการรับรู้ประโยชน์ ของการปฏิบัติต่อไปอย่างต่อเนื่อง และให้การช่วยเหลือผู้ป่วยเพื่อลดอุปสรรคต่างๆ ที่เกิดขึ้น เพื่อส่งผลให้เกิดการปฏิบัติพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพที่ดี