ตัวชี้วัดอย่างหนึ่งของความเสี่ยงต่อการหย่าร้างคือความไม่มั่นคงในชีวิตสมรส การศึกษาถึงสภาวะความไม่มั่นคงในชีวิตสมรสในจังหวัดนครราชสีมา เพื่อทราบสภาวะความ ไม่มั่นคงในชีวิตสมรส และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความไม่มั่นคงในชีวิตสมรส เพื่อให้การช่วยเหลือก่อนที่จะเกิดปัญหาการหย่าร้าง การศึกษานี้เป็นการศึกษาภาคตัดขวาง (Cross-sectional Study) กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สมรสครั้งแรกที่อาศัยอยู่ในจังหวัด นครราชสีมา ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งกลุ่มหลายขั้นตอน ตัวอย่างที่ใช้ศึกษา ทั้งหมด 600 คน การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้วิธีการสัมภาษณ์ด้วยแบบสัมภาษณ์ พรรณนา สภาวะความไม่มั่นคงในชีวิตสมรส โดยใช้สถิติบรรยายและความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัย ต่างๆ กับความไม่มั่นคงในชีวิตสมรสโดยใช้สถิติการวิเคราะห์ถดถอยพหุ ผลการวิจัยพบว่า ผู้สมรสมากกว่าร้อยละ 80 (ร้อยละ 88.0) มีความไม่มั่นคง ในชีวิตสมรส โดยมีความไม่มั่นคงในชีวิตสมรสระดับต่ำ ปานกลาง และสูง คิดเป็นร้อยละ 77.0, 9.3 และ 1.7 ตามลำดับ เมื่อพิจารณาตามสัดส่วนพบว่าเป็นผู้สมรสในเขต สุขาภิบาลมากที่สุด ในด้านปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความไม่มั่นคงในชีวิตสมรส พบว่าความไม่แน่ใจว่าพึงพอใจหรือไม่พึงพอใจต่อความสัมพันธ์ทางเพศ ชีวิตสมรสของ บิดามารดา การทำงานของภรรยา ภรรยาอายุมากกว่าสามี ความไม่มั่นคงในการทำงาน สามีและภรรยามีรายได้เท่ากัน ความแตกต่างด้านการศึกษามีความสัมพันธ์ในเชิงบวก และความพึงพอใจเกี่ยวกับความรักความอบอุ่น ในชีวิตสมรส ระยะเวลาสมรส อายุแรก สมรส การไม่มีประสบการณ์ในการย้ายถิ่น ภรรยาทำงานเท่ากับหรือมากกว่าสามี มีความ สัมพันธ์ในเชิงลบกับความไม่มั่นคงในชีวิตสมรสอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จากการศึกษานี้ทำให้ทราบว่าผลรวมของผู้สมรสที่มีความไม่มั่นคงในชีวิตสมรสระดับปานกลาง และระดับสูง มีสัดส่วนที่ใกล้เคียงกันกับอัตราการหย่าร้าง ผู้สมรสเหล่านี้ควรได้รับการ ช่วยเหลือก่อนปัญหาการหย่าร้างจะตามมา