การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของปฏิสัมพันธ์ระหว่างมารดา-ทารก ต่อความผูกพันระหว่างมารดา-ทารกและการเจริญเติบโตของทารกคลอดก่อนกำหนด โดยใช้ ทฤษฎีความผูกพันระหว่างมารดาและทารกของคลอสและเคนเนลล์เป็นแนวทางในการศึกษา กลุ่มตัวอย่างเป็นมารดาและทารกคลอดก่อนกำหนดรับการรักษาที่สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติ มหาราชินี จำนวน 50 คู่ เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง แบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่ม ทดลอง กลุ่มละ 25 คู่ กลุ่มควบคุมคือกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับ การส่งเสริมปฏิสัมพันธ์ระหว่างมารดาและทารก เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามการ รับรู้ความรู้สึกผูกพันระหว่างมารดาและทารก และแบบบันทึกการเจริญเติบโตของทารก วิเคราะห์ข้อมูลโดยคำนวณหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบที ผลการวิจัย 1. คะแนนความผูกพันระหว่างมารดาและทารกเมื่อสิ้นสุดการทดลองและหลังออกจาก โรงพยาบาล 2 สัปดาห์ในกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2. เมื่อสิ้นสุดการทดลองทารกในกลุ่มทดลองมีอัตราการเพิ่มน้ำหนักตัว ความยาว ลำตัวและความยาวเส้นรอบวงศีรษะมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่หลังทารก ออกจากโรงพยาบาล 2 สัปดาห์ อัตราการเพิ่มน้ำหนักตัว ความยาวลำตัวและความยาว เส้นรอบวงศีรษะของกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งสรุปว่า การส่งเสริมปฏิสัมพันธ์ระหว่างมารดา-ทารกที่เกิดขึ้นโดยเร็วและต่อเนื่องส่งผลพัฒนา ความผูกพันระหว่างมารดา-ทารกอย่างชัดเจน สำหรับผลต่อการเจริญเติบโตของทารก พบเฉพาะช่วงสิ้นสุดการทดลอง แต่ผลกระทบในระยะยาวยังไม่ชัดเจน ควรศึกษาเพิ่มเติม ในกลุ่มตัวอย่างที่มากกว่านี้ต่อไป