มาลาเรีย เป็นโรคระบาดที่เป็นปัญหาสำคัญทางด้านสาธารณสุขต่อประชากรโลก ทั้งนี้เนื่องมาจากการแพร่กระจายของเชื้อมาลาเรียชนิด ~iPlasmodium falciparum~i ซึ่ง มีความสามารถดื้อต่อยาต้านมาลาเรียหลายชนิด การควบคุมยุงซึ่งเป็นพาหะของโรคไม่ได้ผล และความล่าช้าในการพัฒนาวัคซีน ในปัจจุบันได้มีความพยายามหลากหลายในการหาวิธีที่ จะสามารถควบคุมเชื้อมาลาเรีย การใช้ยาร่วมกันเป็นอีกวิธีหนึ่งซึ่งถูกนำมาใช้เพื่อเพิ่ม ประสิทธิภาพของการรักษา ป้องกัน หรือเพื่อชะลอการดื้อยาของเชื้อมาลาเรีย จากการศึกษาพบว่า เมื่อนำ 9-anilinoacridine derivatives (1(+,ข)-OMe- และ 1(+,ข)-NHSO(,2)Me-3,6-diNH(,2) ซึ่งสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อมาลาเรีย โดยมีผลต่อการทำงานของเอ็นไซม์ topoisomerase II ด้วยการทำให้เกิด protein- DNA complexes ภายในเซลล์ของเชื้อมาลาเรีย และ 1(+,ข)-CONH(,2)-3,6-diN(,3) derivative ซึ่งไม่ทำให้เกิด protein-DNA complexes ภายในเซลล์ของเชื้อมาลาเรีย) มาทดสอบร่วมกันกับ TLCK หรือ leupeptin ซึ่งเป็นสารยับยั้งเอ็นไซม์ cyteine proteinase หรือ cycloheximide ซึ่งเป็นตัวยับยั้งการสร้างโปรตีนใน eukaryotic cells ไม่พบการต้านฤทธิ์ของยาร่วมกันต่อเชื้อมาลาเรีย นอกจากนี้เมื่อนำยา artemisinin ซึ่งเป็นยาที่มี endoperoxide ในโมเลกุลมาทดสอบร่วมกันกับยาปฏิชีวนะที่ทำหน้าที่ ยับยั้งการสร้างโปรตีนใน prokaryotic cells (tetracycline และ chloramphenicol) หรือ cycloheximide รวมทั้ง actinomydin D ซึ่งเป็นยาที่จับกับ DNA และใช้ในการ รักษาโรคมะเร็ง ก็ไม่พบการต้านฤทธิ์ของยาร่วมกันต่อเชื้อมาลาเรีย เช่นเดียวกันเมื่อ นำสาร oxidant (hydrogen peroxide) มาทดสอบร่วมกันกับยาในกลุ่มที่ยับยั้งการ สร้างโปรตีน (tetracycline chloramphenicol และ cycloheximide) พบว่า สามารถออกฤทธิ์ต้านเชื้อมาลาเรียร่วมกันโดยที่ hydrogen peroxide ร่วมกับ chloramphenicol ให้ผลต้านเชื้อมาลาเรียดีที่สุด แต่เมื่อนำ hydrogen peroxide มาทดสอบร่วมกับ actinomycin D หรือ chloroquine ไม่พบการต้านฤทธิ์ของยา ร่วมกันต่อเชื้อมาลาเรีย