การเพาะเลี้ยงสาหร่ายสไปรูไลนาในน้ำเสีย นอกจากจะเป็นการบำบัดความสกปรก ในน้ำเสีย ยังได้ผลพลอยได้เป็นเซลสาหร่ายที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงอีกด้วย โดยการ วิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของสาหร่ายสไปรูไลนา ในการลดค่า บีโอดี ไนโตรเจนและฟอสฟอรัส ของน้ำเสียจากโรงงานผักดอง เมื่อความหนาแน่นเริ่มต้น ของสาหร่ายเท่ากับ 10 20 และ 30 มิลลิกรัม/ลิตร และระยะเวลาเก็บกักเป็น 3 6 และ 9 วัน ผลการวิจัยพบว่า น้ำเสียจากโรงงานผักดองที่มีค่าบีโอดี ไนโตรเจน ฟอสฟอรัส ตะกอนแขวนลอย เท่ากับ 1,693.00 69.20 8.50 392.00 มิลลิกรัม/ลิตร โดยมีค่าพีเอช และความเค็ม เท่ากับ 3.60 และร้อยละ 7.20 ตามลำดับ เมื่อนำมาเพาะเลี้ยงสาหร่าย สไปรูไลนา ภายใต้ความเข้มแสง 2,200 ลักซ์ ที่อุณหภูมิห้อง พบว่าประสิทธิภาพการ ลดค่าไนโตรเจน และฟอสฟอรัส สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P=0.027 และ P=0.011 ตามลำดับ) และเมื่อความหนาแน่นเริ่มต้นของสาหร่ายต่างกัน ไม่ทำให้ประสิทธิภาพ ของการลดค่าบีโอดี ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส มีความแตกต่างกันทางสถิติ ในขณะที่ระยะ เวลาเก็บกักที่เพิ่มขึ้น มีผลให้ประสิทธิการลดค่าต่างๆ ดังกล่าวเพิ่มขึ้นอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (P<0.001) นอกจากนี้พบว่าระยะเวลาเก็บกัก มีความสัมพันธ์กับ ประสิทธิภาพการลดค่าบีโอดี ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส (R=0.8921 0.8748 และ 0.8989 ตามลำดับ) ซึ่งมีค่าสูงกว่าความสัมพันธ์ของประสิทธิภาพดังกล่าว กับความหนาแน่น เริ่มต้นของสาหร่าย (R=0.2026 0.3373 แล 0.4294 ตามลำดับ) โดยสภาวะที่เหมาะสม ที่สุดในการเพาะเลี้ยงสาหร่ายสไปรูไลนาในน้ำเสียจากโรงงานผักดอง คือ ที่ความหนาแน่น เริ่มต้น 20 มิลลิกรัม/ลิตร และระยะเวลาเก็บกัก 6 วัน ซึ่งมีประสิทธิภาพในการลด ค่าบีโอดี ไนโตรเจน และฟอสฟอรัส เท่ากับ ร้อยละ 92.16 76.18 และ 53.79 ตามลำดับ