ผู้พิการจากการสูญเสียแขนขามีปัญหาทั้งร่างกาย จิตใจ และสังคม ต้องปรับเปลี่ยน บทบาทวิถีชีวิต เพื่อให้สามารถดำเนินชีวิตโดยพึ่งพาตัวเองได้ต่อไป การวิจัยเชิง สำรวจนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา การรับรู้ความสามารถของตนเอง การรับรู้ภาวะ สุขภาพ และวิถีชีวิตที่ส่งเสริมสุขภาพของผู้สูญเสียแขนขา รวมทั้งศึกษาความสัมพันธ์ ระหว่างปัจจัยลักษณะส่วนบุคคล การรับรู้ความสามารถของตนเอง การรับรู้ภาวะสุขภาพ กับวิถีชีวิตที่ส่งเสริมสุขภาพของผู้สูญเสียแขนขา ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ ผู้ป่วยนอกที่ได้รับการตัดแขนและ/หรือขา และมาติดตามการรักษาที่หน่วยกาย อุปกรณ์ที่โรงพยาบาลศิริราช โรงพยาบาลเลิดสิน และโรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า จำนวน 120 ราย ระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม 2540 เครื่องมือที่ใช้ในการ วิจัย คือ แบบบันทึกข้อมูลและแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/PC(+) สถิติที่ใช้คือความถี่ ร้อยละ ไคสแควร์ และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบ เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า ผู้สูญเสียแขนขาส่วนใหญ่มีการรับรู้ความสามารถของตนเอง โดยทั่วไปอยู่ในระดับปานกลาง มีการรับรู้ความสามารถของตนเองโดยเฉพาะโดยรวม การรับรู้ภาวะสุขภาพและวิถีชีวิตที่ส่งเสริมสุขภาพโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ปัจจัย ที่มีความสัมพันธ์กับวิถีชีวิตที่ส่งเสริมสุขภาพของผู้สูญเสียแขนขาโดยรวม ได้แก่ ระดับการศึกษา รายได้ การรับรู้ความสามารถของตนเองโดยทั่วไป การรับรู้ความ สามารถของตนเองโดยเฉพาะ การรับรู้ภาวะสุขภาพ ผลการวิจัยนี้มีข้อเสนอแนะว่าควรมีการพัฒนาการรับรู้ความสามารถของตนเอง และส่งเสริมให้มีการออกกำลังกาย เพื่อให้ผู้สูญเสียแขนขามีคุณภาพชีวิตที่ดีต่อไป