จุดมุ่งหมายของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เพื่อศึกษาความ แตกต่างและการกระจายวรรณยุกต์ของภาษาไทยถิ่นในจังหวัด อุดรธานี โดยนำผลของการศึกษามาใช้เป็นเกณฑ์ในการศึกษา ภูมิศาสตร์ภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานี เพื่อแสดงขอบเขต การกระจายของภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานี ในการศึกษา ครั้งนี้ได้กำหนดจุดเก็บข้อมูลตำบลละ 1 จุด ส่วนการวิเคราะห์ ข้อมูลจะใช้ทั้งการวิเคราะห์จากเครื่องมือและจากการฟัง เครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วยโปรแกรม CECIL และ CECIL interface 500 (CI-500) speech box เนื้อหาของวิทยานิพนธ์มี 5 บท คือ บทที่ 1 บทนำ บทที่ 2 วรรณยุกต์ภาษาตระกูลไตดั้งเดิม บทที่ 3 วรรณยุกต์ ภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานี บทที่ 4 กลุ่มระบบเสียง วรรณยุกต์ภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานี บทที่ 5 ภูมิศาสตร์ ภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานีโดยใช้ระบบวรรณยุกต์ บทที่ 6 สรุปผลการวิจัย ผลของการศึกษาพบว่า ภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานี มีลักษณะวรรณยุกต์แตกต่างกันตามพื้นที่ประกอบด้วยวรรณยุกต์ 7 แบบ ความแตกต่างของระบบวรรณยุกต์สามารถแบ่งเขต ภาษาไทยถิ่นในจังหวัดอุดรธานีออกเป็น 3 กลุ่ม ซึ่งทั้ง 3 กลุ่ม จัดอยู่ในกลุ่มภาษาถิ่นลาว ได้แก่ (1) กลุ่มภาษาไทยถิ่น สำเนียงหลวงพระบาง เป็นเขตที่พูดกันทางด้านทิศตะวันตก เฉียงเหนือของจังหวัด เขตภาษาไทยถิ่นกลุ่มนี้สามารถแบ่ง ออกได้ 3 เซต (2) กลุ่มภาษาไทยถิ่นสำเนียงลาวใต้ เป็น บริเวณกว้างที่สุด พูดกันตั้งแต่ตอนบนจนถึงตอนล่างของจังหวัด เขตภาษาไทยถิ่นกลุ่มนี้ยังสามารถแบ่งออกได้ 3 เซต (3) กลุ่มภาษาไทยถิ่นสำเนียงเวียงจันทร์ พูดกันเฉพาะบาง พื้นที่ทางตอนใต้ของจังหวัด