การวิเคราะห์สารประกอบดีบุกอินทรีย์ในตัวอย่าง สิ่งมีชีวิตต้องการวิธีการเตรียมตัวอย่างที่เหมาะสมเพื่อ กำจัดสิ่งรบกวนการวิเคราะห์และเป็นการเพิ่มความไวใน การวิเคราะห์ด้วยเทคนิคแก๊สโครมาโทกราฟฟีที่ต่อเข้ากับ เครื่องตรวจวัดเฟลมโฟโตเมตริกมีตัวกรองแสง ณ ความยาว คลื่น 393 นาโนเมตร โดยวิเคราะห์สารประกอบดีบุกอินทรีย์ ด้วยแคปิลารี่คอลัมน์ HP-5 ซึ่งมีค่าขีดจำกัดของการตรวจหา สำหรับอนุพันธ์โพรพิลของได-และไตรบิวธิลทินเป็น 13.04 และ 20.45 ส่วนในพันล้านส่วน และอนุพันธ์โพรพิลของได- และไตร ฟีนิลทินเป็น 32.01 และ 46.86 ส่วนในพันล้านส่วน ตามลำดับ สารประกอบของบิวธิลทินและฟีนิลทินในตัวอย่างปลา และหอยนางรมจะถูกสกัดด้วยสารละลาย 0.1% โทรโปโลนใน อีเทอร์ สารละลายที่สกัดได้จากตัวอย่างอาจทำการกำจัดไขมัน ก่อน โดยการเติมสารละลายของโซเดียมไฮดรอกไซด์จะได้สบู่ ของไขมันที่ละลายน้ำ แล้วจึงทำการเตรียมอนุพันธ์ของสารที่ ระเหยง่ายโดยการทำปฏิกิริยากับสารประกอบกรินก์ยารีเอเจนต์ นั่นคือ เอทธิลแมกนีเซียม โบรไมด์ หรือ โพรพิลแมกนีเซียม โบรไมด์ สารละลายอนุพันธ์เอทธิล หรือ โพรพิลของบิวธิลทิน และ ฟีนิลทินจะผ่านคอลัมน์สำหรับการกำจัดสิ่งรบกวนการ วิเคราะห์ซึ่งบรรจุด้วยซิลิกา หรือ ฟลอริซิล ข้อมูลที่ได้นำมา เปรียบเทียบกันเพื่อดูประสิทธิภาพในการกำจัดไขมันและ สิ่งรบกวนการวิเคราะห์ พบว่าปริมาณของฟลอริซิลคอลัมน์ 10-15 กรัม แล้วชะด้วยอีเทอร์ 20-30 มิลลิลิตร จะมี ประสิทธิภาพในการกำจัดไขมัน ให้ค่าประสิทธิภาพถึง 100% ส่วนวิธีการกำจัดไขมันโดยใช้เทคนิคการดูดซับของวัสดุบรรจุ คอลัมน์ประเภท XAD-4 และ XAD-16 ต้องใช้ปริมาณถึง 30 กรัม แล้วใช้ตัวชะเฮกเซนและเตตระไฮโดรฟูเรน จึงจะ ให้ประสิทธิภาพการกำจัดไขมันใกล้เคียงกับวิธีแรก สำหรับการวิเคราะห์สารประกอบไตรบิวธิลทินและ ไตรฟีนิลทินในตัวอย่างน้ำทะเลจะใช้เทคนิคการสกัดแยกโดย ใช้ซิลิกา เจล หรือ C(,18) ปรับสภาพคอลัมน์ด้วยสายละลาย 1% กรดไฮโดรคลอริคในเมทธานอลและสารละลาย 0.1% โทรโปโลนในเมทธานอล แล้วจึงผ่านน้ำทะเลที่ต้องการ วิเคราะห์ลงไป ประสิทธิภาพของการวิเคราะห์อยู่ในช่วง 90-100% สารละลายที่เหมาะสมในการชะสารประกอบออร์กาโนทิน ออกจากคอลัมน์คืออีเทอร์ 10 มิลลิลิตร หรืออาจใช้ 0.03% โทรโปโลนในอีเทอร์ ปริมาณของตัวอย่างน้ำทะเลที่สามารถ ใช้วิเคราะห์ได้โดยไม่ทำให้ประสิทธิภาพของคอลัมน์ลดลงมีค่า 500 มิลลิลิตร เมื่อใช้ซิลิกา 200 มิลลิกรัม และ 1000 มิลลิลิตร เมื่อใช้ C(,18) 200 มิลลิกรัม ซึ่งมีค่าความเข้มข้นอยู่ใน ช่วงที่วิเคราะห์ได้ เทคนิคการทำสารให้เข้มข้นขึ้นสามารถ เพิ่มค่าความเข้มข้นได้ถึง 1000 เท่า จากความเข้มข้นเริ่มต้น