ปัจจุบันสตรีมีภาระรับผิดชอบมากขึ้น ทั้งในหน้าที่ การทำงานและครอบครัว ดังนั้นเมื่อเกิดการเจ็บป่วย ซึ่งต้องได้รับการผ่าตัดโคลอสโตมีชนิดถาวรย่อมส่งผล กระทบทางด้านร่างกาย และจิตสังคม ทำให้การดำเนิน ชีวิตในบทบาทหน้าที่ต่าง ๆ เปลี่ยนแปลง ดังนั้นสตรีที่มี โคลอสโตมี จำเป็นต้องใช้ความสามารถในการปรับตัว เพื่อดำรงบทบาทหน้าที่ของตนในสังคมได้อย่างถูกต้องและ เหมาะสม การศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยใช้ทฤษฎีการปรับตัวของรอย เป็นกรอบแนวคิดโดยศึกษาการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ใน บทบาททุติยภูมิ สตรีภายหลังการผ่าตัดโคลอสโตมีที่กลับ บ้านแล้วอย่างน้อย 1 เดือน และมารับการตรวจรักษา จากโรงพยาบาล 5 แห่ง ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 80 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบ สัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป การปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ การ สนับสนุนทางสังคม ภาพลักษณ์ และแบบประเมินภาวะ สุขภาพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ถดถอยพะหุคูณ แบบขั้นตอน ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้ ความสามารถในการ ปรับตัว ด้านบทบาทหน้าที่โดยรวม และบทบาทย่อยของสตรี ที่มีโคลอสโตมีชนิดถาวร อยู่ในระดับค่อนข้างดี ผลการ วิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า จำนวนบทบาท การสนับสนุนทางสังคม และภาพลักษณ์ สามารถร่วมกัน อธิบายความผันแปรของการปรับตัวด้านบทบาทหน้าที่ได้ ร้อยละ 22.13 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะคือ พยาบาลต้องคำนึงถึงการ ส่งเสริมบุคคลในครอบครัวให้มีส่วนร่วม ให้การช่วยเหลือ ดูแลสนับสนุนให้สตรีที่มีโคลอสโตมีชนิดถาวรเกิดความ รู้สึกที่ดีต่อภาพลักษณ์ และให้กำลังใจในการปฏิบัติบทบาท หน้าที่ต่าง ๆ และจัดให้สตรีที่มีโคลอสโตมีได้มีการพบปะ และมีส่วนพึ่งพาซึ่งกันและกันในสังคม เพื่อเป็นแหล่ง สนับสนุนทางสังคมให้สตรีที่มีโคลอสโตมีมีการปรับตัวด้าน บทบาทหน้าที่ได้ และอยู่ในสังคมอย่างมีความสุข