การศึกษานี้เป็นการประเมินประสิทธิภาพและความปลอดภัยของการรับประทานอาหาร วันละ 1,000 กิโลแคลอรีในผู้ใหญ่โรคอ้วนเพศชาย 5 คน และเพศหญิง 15 คน เป็นเวลา 20 สัปดาห์ อาหาร 1,000 กิโลแคลอรีนี้ได้มาจากสุพรีเดอร์ม (Suprederm(...)) ซึ่งเป็นสูตรอาหารให้พลังงานต่ำมาก 435 กิโลแคลอรีและอาหารธรรมชาติ 565 กิโลแคลอรี อาหารทั้ง 2 ชนิดนี้มีสัดส่วนของพลังงานเท่ากัน คือ ร้อยละ 25.1 จากโปรตีน ร้อยละ 11.3 จากไขมัน และร้อยละ 63.6 จากคาร์โบไฮเดรต ค่ามัชฌิม(+,-)ค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐาน ของน้ำหนักตัว ดัชนีความหนาของร่างกายและไขมันในร่างกายที่สัปดาห์ 0 มีค่าเท่ากับ 81.56(+,-)5.46 กก. 32.25(+,-)1.41 กก./ม.(2) และ 35.54(+,-)2.93 กก. ตามลำดับ ค่าต่างๆ เหล่านี้ที่สัปดาห์ 4 คือ 76.75(+,-)5.27 กก. 30.33(+,-)1.33 กก./ม.(2) และ 31.76(+,-)2.55 กก. ส่วนในสัปดาห์ที่ 20 เท่ากับ 66.47(+,-)2.70 กก. 27.67(+,-)1.20 กก./ม.(2) และ 26.15(+,-)2.17 กก. ซึ่งต่ำกว่าที่สัปดาห์ 0 อย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ อัตราการลดลงของน้ำหนักตัวของคนอ้วนเหล่านี้ในช่วงสัปดาห์ 0 ถึง สัปดาห์ 4 เร็วกว่าในช่วงสัปดาห์ 4 ถึงสัปดาห์ 20 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ น้ำหนักตัว ที่ลดลงในช่วง 4 สัปดาห์แรกในเพศชาย 5 คน มีค่าเท่ากับ 6.08 กก. ประกอบด้วย มวลไขมันในร่างกาย 5.55 กก. (ร้อยละ 91.28) และมวลไร้ไขมัน 0.53 กก. (ร้อยละ 8.72) ในเพศหญิง 15 คน น้ำหนักตัวที่ลดลง 4.38 กก. ประกอบด้วยมวลไขมัน ในร่างกาย 3.2 กก.(ร้อยละ 73.06) และมวลไร้ไขมัน 1.18 กก.(ร้อยละ 26.94) การศึกษาพบว่ามีการลดลงของเส้นรอบวงเอวและค่าไขมันใต้ผิวหนังบริเวณกึ่งกลางต้นแขน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่สัปดาห์ 0 ผู้ชาย 5 คนมีค่าเฉลี่ยดุลไนโตรเจนเป็นบวก และพบว่ามีดุลไนโตรเจนลบที่สัปดาห์ 2 และ 4 ในผู้หญิง 15 คน พบว่ามีดุลไนโตรเจน เป็นบวกที่สัปดาห์ 0 และมีดุลไนโตรเจนเป็นบวกมากขึ้นที่สัปดาห์ 2 และ 4 ความ แตกต่างของดุลไนโตรเจนระหว่างผู้ชายและผู้หญิงเกิดจากผู้ชายได้รับไนโตรเจนจากการ บริโภคต่ำกว่าผู้หญิงและมีการขับของไนโตรเจนทางปัสสาวะมากกว่า ตลอดจนการศึกษา ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของระดับโปรตีนทั้งหมดในซีรัม แอลบูมิน และ ทรานสเฟอร์ริน (transferrin) อย่างไรก็ตามพลังงานที่บุคคลอ้วนเหล่านี้ได้รับมีความ สำคัญต่อการรักษาระดับของโปรตีนจับกับเรทินอล (retinol-binding protein) ในซีรัมให้เป็นปกติ (r = 0.35, p<0.005) การศึกษานี้ยังชี้ให้เห็นว่าการรับประทาน อาหารวันละ 1,000 กิโลแคลอรี มีความปลอดภัยโดยไม่พบว่ามีผลร้ายใดๆ ทางคลินิก และผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการตลอดการศึกษา