การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงสำรวจ เพื่อ ศึกษาถึงความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยลักษณะพื้นฐานส่วน บุคคลของหญิงตั้งครรภ์และสามี ลักษณะครอบครัว การเผชิญ เหตุการณ์เครียด การรับรู้บทบาททางเพศหญิงและเพศชาย กับการถูกทำร้ายด้านร่างกายและด้านจิตใจของหญิงตั้งครรภ์ จากสามี กลุ่มตัวอย่างคือ หญิงตั้งครรภ์ที่มาฝากครรภ์ที่ แผนกฝากครรภ์ โรงพยาบาลแม่และเด็ก ศูนย์ส่งเสริมสุขภาพ เขต 1 จำนวน 400 คน ระหว่างวันที่ 3 มกราคม 2539 ถึงวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2539 โดยสัมภาษณ์ตามแบบสัมภาษณ์ ที่ประกอบด้วยข้อมูลลักษณะพื้นฐานส่วนบุคคลของหญิงตั้งครรภ์ และสามี ข้อมูลลักษณะครอบครัว แบบวัดการเผชิญเหตุการณ์ เครียด แบบวัดการรับรู้บทบาทเพศหญิงและเพศชาย และแบบ วัดการถูกทำร้ายด้านร่างกายและด้านจิตใจของหญิงตั้งครรภ์ จากสามี วิเคราะห์โดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน ทดสอบค่าที และการวิเคราะห์ความแปรปรวน ทางเดียว ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างที่ถูกทำร้ายด้าน ร่างกาย มีร้อยละ 12.00 ถูกทำร้ายด้านจิตใจ มีร้อยละ 22.50 ตำแหน่งที่ถูกทำร้ายด้านร่างกายมากที่สุด คือ บริเวณใบหน้า วิธีการที่สามีทำร้ายที่พบมากที่สุดคือ การตบ การวิจัยครั้งนี้ ไม่พบการใช้อาวุธ/ของมีคม ในการทำร้าย ร่างกาย และลักษณะการบาดเจ็บที่ได้รับ ส่วนใหญ่เป็นรอย แดง ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการถูกทำร้ายด้านร่าง กายและด้านจิตใจของหญิงตั้งครรภ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ระดับการศึกษา รายได้ อาชีพ พฤติกรรมการใช้ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ การใช้สารเสพย์ติด การเล่นการพนัน จำนวนบุตร สถานภาพสมรส ประเภทครอบครัว สัมพันธภาพ ระหว่างหญิงตั้งครรภ์กับสามี การเผชิญเหตุการณ์เครียด และการรับรู้บทบาทเพศหญิงและเพศชายของหญิงตั้งครรภ์ ผลการวิจัยครั้งนี้ จึงมีข้อเสนอแนะให้จัดคลินิค เฉพาะสำหรับให้คำปรึกษา แนะแนวแก่ผู้ที่มีปัจจัยดังกล่าว ยกระดับเศรษฐกิจสังคมให้สูงขึ้น ส่งเสริมการวางแผน ครอบครัวให้คู่สมรสมีบุตรเมื่อพร้อมและในจำนวนที่จะเลี้ยง ดูได้ จัดกิจกรรมส่งเสริมสัมพันธภาพระหว่างคู่สมรสที่มี ระยะเวลาการแต่งงานนาน ส่งเสริมการรับรู้บทบาท เพศหญิงและเพศชายที่ถูกต้อง แก้ภาพลักษณ์และเจตคติ ความด้อยกว่าเพศชายของสตรี ทั้งนี้ต้องเริ่มตั้งแต่ กระบวนการอบรมเลี้ยงดูที่ต้องเปลี่ยนแปลงค่านิยมที่เป็น มาตรฐานสองชั้นระหว่างเพศมาเป็นทัศนะที่มีความเสมอ ภาค สิทธิเท่าเทียมกันระหว่างเพศหญิงและเพศชาย