วิทยานิพนธ์นี้เป็นการศึกษาหาวิธีการควบคุมคุณภาพ น้ำยางธรรมชาติเพิ่มเติมจากวิธีที่ใช้อยู่เดิม ซึ่งยังไม่ สามารถใช้ควบคุมคุณภาพของน้ำยางได้อย่างสมบูรณ์ วิธีที่ ศึกษามี 4 วิธี ได้แก่ การวัดค่าแรงตึงผิวของน้ำยาง การ วัดค่าความหนืดของน้ำยาง การวัดแนวโน้มการรวมตัวของ อนุภาคยางในน้ำยาง และการเอาส่วนประกอบที่ไม่ใช้ยาง (ซึ่งเป็นที่ทราบว่ามีผลทำให้สมบัติของน้ำยางแปรปรวน) ออกจากน้ำยาง ผลการศึกษาพบว่าแรงตึงผิวและความหนืดของน้ำยาง ไม่เปลี่ยนแปลงในระหว่างการเก็บรักษาน้ำยาง ฉะนั้นจึงไม่ สามารถใช้เป็นตัวบ่งบอกคุณภาพของน้ำยางได้ น้ำยางที่เอา ส่วนประกอบที่ไม่ใช่ยางออกยังคงแสดงการเปลี่ยนแปลงของ สมบัติในระหว่างการเก็บรักษา แต่ค่าปริมาณกรดไขมันระเหย และค่าโปแตสเซียมไฮดรอกไซด์ของน้ำยางบริสุทธิ์ มีค่าต่ำกว่า ของน้ำยางข้นปรกติ ฉะนั้นน้ำยางบริสุทธิ์ไม่มีข้อได้เปรียบ ที่ชัดเจนเหนือน้ำยางปรกติ แต่อาจเก็บรักษาง่ายกว่า การรวมตัวกันของอนุภาคยางในน้ำยางสามารถเห็นได้ จากกล้องจุลทรรศน์ธรรมดาและวัดขนาดได้โดยวิธีการกระเจิง แสง แต่ค่าที่วัดได้ไม่แสดงความสัมพันธ์อย่างชัดเจนกับค่า ความเสถียรเชิงกลของน้ำยาง ฉะนั้นจึงคิดว่าไม่สามารถ ใช้การวัดการรวมตัวของอนุภาคยางเป็นวิธีควบคุมคุณภาพ ของน้ำยางได้ แต่ควรมีการศึกษาเพิ่มเติมในเรื่องนี้เพื่อให้ได้ ข้อสรุปที่ชัดเจนขึ้น